วันนี้เป็นวันอาทิตย์
ไม่มีการประชุม ไม่มีภารกิจค้นหา ไม่มีรายงาน เป็นแค่วันหยุดธรรมดา ๆ วันหนึ่ง
เสิ่นเป่ยชวนได้นอนตื่นสายเป็นครั้งคราว ถูกถังเปาตบจนตื่นตอนเก้าโมงแล้ว
"พ่อ! ตื่นได้แล้ว! แดดแยงตาอยู่แล้ว!"
ถังเปาคร่อมอยู่บนอกเขา มือเล็ก ๆ สองข้างยันไหล่เขาไว้ ใบหน้าแนบชิดกันมาก ปลายจมูกเกือบชนกันอยู่แล้ว
เสิ่นเป่ยชวนลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เห็นดวงตาโตของลูกสาวอยู่ใกล้ตรงหน้า
"กี่โมงแล้ว?"
"เก้าโมง! แม่ทูนหัวบอกให้พ่อตื่นมากินข้าวเช้า!"
"ขอนอนต่ออีกห้านาที"
"ไม่ได้!" ถังเปาเริ่มเขย่าตัวเขา "พ่อบอกว่าวันนี้จะพาถังเปาไปสวนสาธารณะ! พ่อลืมแล้วเหรอ?"
เสิ่นเป่ยชวนตื่นเต็มตาในทันใด ใช่แล้ว เมื่อวานสัญญาไว้
"ไม่ลืม ไม่ลืม" เขาลุกขึ้นนั่งขยี้ตา "ขอพ่อไปล้างหน้าก่อน"
"งั้นพ่อเร็ว ๆ นะ! ถังเปาใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วด้วย!"
ถังเปากระโดดลงจากเตียง วิ่งตุ้บตั้บไปที่ห้องนั่งเล่น วันนี้เธอใส่กระโปรงสีชมพู ทำผมเอง มัดเปียเล็ก ๆ เบี้ยว ๆ สองข้าง ดูแล้วน่าขำนิด ๆ
เสิ่นเป่ยชวนอาบน้ำล้างหน้าเสร็จออกมา เห็นบนโต๊ะอาหารจัดอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว ซ่งชิงหว่านกำลังเก็บกวาดห้องครัวอยู่
"พี่ชิงหว่าน ขอบคุณนะ"
"เกรงใจอะไรกัน" ซ่งชิงหว่านเช็ดมือพลางยิ้ม "รีบกินเถอะ ลูกสาวคุณเร่งมาสามรอบแล้ว"
ถังเปาใส่รองเท้ารออยู่ที่ประตูแล้ว กระเป๋านักเรียนใบเล็กก็สะพายไว้เรียบร้อย
"พ่อ ทำไมช้าจัง!"
"มาแล้ว ๆ" เสิ่นเป่ยชวนยัดซาลาเปาเข้าปากสองสามคำ รวดน้ำเต้าหู้จนหมดแก้ว เช็ดปากแล้วลุกขึ้น
ซ่งชิงหว่านตะโกนตามหลัง "ทาครีมกันแดดให้นางด้วยนะ! ระวังผิวเสีย!"