เสิ่นเป่ยชวนรับสายตอนตีสอง
เสียงของฟางไห่เทาทุ้มต่ำ แต่แฝงความตื่นเต้นจนกลั้นไม่อยู่: “เป่ยชวน เจอของใหญ่ ทางตะวันออกเฉียงเหนือของมิตจินาไปสิบเจ็ดกิโลเมตร ลึกเข้าไปในป่า เราพบจุดฝังศพรวม”
เสิ่นเป่ยชวนลุกขึ้นนั่งทันที: “กี่คน”
“การสำรวจเบื้องต้นไม่น้อยกว่าสี่สิบศพ และมีของติดตัวจำนวนมาก หมวกเหล็ก กระติกน้ำ กล่องกระสุน จากรูปแบบอุปกรณ์น่าจะเป็นกองทัพบุกไกล เป็นไปได้สูงว่าเป็นคนของกองพลที่สามสิบแปดใหม่”
หัวใจของเสิ่นเป่ยชวนเต้นเร็วขึ้น กองพลที่สามสิบแปดใหม่ กองทัพของซุนลี่เหริน เคยผ่านศึกที่โหดร้ายที่สุดในพม่าเหนือ
“เข้าไปได้ไหม”
“ประสานกับฝ่ายพม่าแล้ว พรุ่งนี้เริ่มขุดค้นอย่างเป็นทางการ แต่ฉันต้องบอกนาย ป่าแถบนั้นสภาพแย่มาก ฤดูฝนเพิ่งผ่านไป เต็มไปด้วยโคลนและงูชุก ฉันพาคนสิบสองคนเข้าไป คาดว่าระยะแรกต้องใช้เวลาหนึ่งเดือน”
“ระวังตัวด้วย คนสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด”
“วางใจได้” ฟางไห่เทาหยุดไปครู่หนึ่ง “เป่ยชวน นายรู้ไหมว่าฉันเห็นอะไรที่หน้างาน”
“อะไร”
“ใต้โคนต้นไทรใหญ่ มีหมวกเหล็กโผล่มาครึ่งใบ ฉันย่อตัวลงใช้มือเขี่ยดินออก เห็นกะโหลกอยู่ใต้หมวก ฟันของกะโหลกยังครบดี เป็นฟันของคนหนุ่มทั้งหมด”
เสิ่นเป่ยชวนถือโทรศัพท์นิ่งเงียบ
เสียงของฟางไห่เทาแหบเล็กน้อย: “พวกเขานอนอยู่อย่างนั้นแปดสิบปี ถูกโคนต้นไม้โอบรัด ถูกโคลนทับถม ป่าดงดิบกลืนได้ทุกอย่าง แต่กระดูกยังอยู่ พวกเขายังรออยู่”
“ฉันรู้” เสิ่นเป่ยชวนพูด “เพราะงั้นต้องขุดพวกเขาออกมา อย่าให้ตกแม้แต่คนเดียว”