ทีมสารคดีติดตามถ่ายทำนานสามเดือนเต็ม
เฒ่าโจวพาตากล้องสองคน ขนอุปกรณ์ไปทั่วครึ่งประเทศจีน จุดหมายแรกคือกานซู่
คุณยายเฉินไม่อยู่แล้ว แต่เฉินเสี่ยวหงลูกสาวของเธอยังอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น
กล้องจับอยู่ที่ประตูบานนั้นเป็นเวลานาน
เฉินเสี่ยวหงยืนอยู่ข้างประตู ชี้ไปที่รองเท้าผ้าคู่หนึ่งบนพื้นแล้วพูดว่า “รองเท้าคู่นี้เป็นคู่สุดท้ายที่แม่ฉันทำ เธอบอกว่าเก็บไว้ให้เว่ยกั๋ว รอเขากลับมาใส่ ต่อมาเขากลับมาแล้ว แต่แม่ฉันก็จากไปแล้ว รองเท้ายังอยู่”
เฒ่าโจวถามว่า “แม่คุณรอมากี่ปี”
“สิบสองปี” เฉินเสี่ยวหงยิ้มบาง “จริง ๆ แล้วมากกว่าสิบสองปี ตอนพ่อฉันจากไปเธอก็รอ เธอใช้เวลาทั้งชีวิตเฝ้ารอคนกลับบ้าน”
ตากล้องเสี่ยวหวังกดมุมกล้องลงต่ำ จับภาพรอยฝีเข็มละเอียดบนรองเท้าคู่นั้น
เฒ่าโจวไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้าจดบันทึก
จุดหมายที่สองคือตะวันออกเฉียงเหนือ ร้านสะดวกซื้อเล็ก ๆ ของหยางซิ่วหลาน
หยางซิ่วหลานสวมเสื้อกันหนาวตัวเก่า ยืนอยู่หลังชั้นวางของ ในมือกำจดหมายฉบับหนึ่งไว้แน่น
“นี่จดหมายที่ลูกชายฉันเขียน ตอนนั้นเขาเพิ่งสิบแปด บอกฉันว่าแม่ครับ ผมไปเป็นทหารแล้วนะ รอผมสร้างผลงานได้จะกลับมาสร้างบ้านหลังใหญ่ให้แม่”
เธอคลี่จดหมายให้กล้องดู กระดาษเหลืองกรอบแล้ว ลายมือบนนั้นโย้เย้
“เขาเขียนชื่อตัวเองไม่ค่อยเก่ง แต่ฉันจำได้หมด ทุกขีดทุกเส้นเป็นของเขา”
เฒ่าโจวถามว่า “คุณเก็บจดหมายนี้มากี่ปีแล้ว”