วันสารคดีออกอากาศตรงกับเย็นวันเสาร์
ครอบครัวของเสิ่นเป่ยชวนมาดูกันที่ห้องนั่งเล่นบ้านลู่เจิง ซ่งชิงหว่านเตรียมขนมมาเต็มโต๊ะใหญ่ บอกว่าเป็นของต้องมีเวลาดูสารคดี
ถังเปานั่งขดอยู่บนโซฟาข้างเสิ่นเป่ยชวน กอดถุงมันฝรั่งทอดกรอบ ดวงตาจับจ้องที่ทีวี
สารคดีเริ่มด้วยแผนที่แผ่นนั้น จุดสีแดงกับเครื่องหมายถูกสีเขียว
จากนั้นเป็นภาพสัมภาษณ์ของเสิ่นเป่ยชวน
ถังเปาเห็นพ่อปรากฏตัวในทีวี ตื่นเต้นจนแทบกระโดดขึ้นมา "พ่อ! นั่นมันพ่อ!"
เสิ่นเป่ยชวนกดตัวเธอไว้ "เบาเสียงหน่อยสิ ดูดี ๆ นะ"
ถังเปาเงียบลงทันที แต่มุมปากยังคงยกยิ้มไม่หุบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ
ถึงฉากที่หยางซิ่วหลานอ่านจดหมาย ซ่งชิงหว่านแอบปาดหางตา ลู่เจิงนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าไร้อารมณ์ แต่มือที่กำรีโมตค้างไว้แน่นไม่ยอมคลาย
พอถึงตอนที่จางเหล่ยพูดว่า "ถ้าลูกข้าเกิดมา ก็ควรรับใช้ชาติ" ถังเปาก็ดึงแขนเสื้อเสิ่นเป่ยชวนขึ้นมากระตุกเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วว่า "พ่อคะ พี่จางเหล่ยหล่อจัง"
เสิ่นเป่ยชวนขานรับ "อืม"
สารคดีมาถึงช่วงท้ายแล้ว
จอดับวูบหนึ่งแล้วสว่างขึ้นใหม่
มือเล็ก ๆ คู่หนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ขาวเนียนนุ่ม จับปากกาสี ระบายทีละเส้นทีละเส้น
ถังเปาจ้องไปสองวินาที แล้วก็นั่งตัวตรงขึ้นทันที
เธอเพ่งมองหน้าจอ ก้มลงดูมือขวาของตัวเอง