งานวันเกิดครบแปดขวบของถังเปาเป็นสิ่งที่เสิ่นเป่ยชวนเริ่มเตรียมการล่วงหน้ามาหนึ่งเดือน
ไม่ใช่เพราะเขาจัดงานใหญ่โตอะไร แต่เพราะถังเปาเริ่มพร่ำพูดมาเป็นเดือนแล้วต่างหาก
"ป่าป๊า วันเกิดหนูอยากกินหม้อไฟ!"
"ได้สิ"
"แล้วก็อยากได้ลูกโลกด้วย! อันใหญ่ ๆ! แบบหมุนได้!"
"ได้สิ"
"แล้วก็อยากให้อันกับฟางเสี่ยวเล่อมาบ้านเราเล่นด้วย!"
"ได้สิ"
"แล้วก็อยากให้พี่เยี่ยนชิวมาด้วย!"
"ได้สิ ๆ มาให้หมด"
ซ่งชิงหว่านฟังอยู่ข้าง ๆ แล้วหัวเราะ "ตอนนี้เธอตอบตกลงไปทุกอย่างเลยนะ"
เสิ่นเป่ยชวนตอบอย่างมีเหตุผล "เธออายุแปดขวบแค่ครั้งเดียวนะ"
"ตอนเธออายุเจ็ดขวบเธอก็พูดแบบนี้ ตอนหกขวบก็พูดแบบนี้"
"ก็มันปีละครั้งเดียวเองนี่"
ซ่งชิงหว่านขำจนหยุดไม่ได้
วันเกิดตรงกับวันสุดสัปดาห์ เสิ่นเป่ยชวนออกไปซื้อกับข้าวตั้งแต่เช้าตรู่ ฝีมือทำอาหารของเขาตอนนี้ดีกว่าเมื่อสี่ปีก่อนเยอะมาก อย่างน้อยน้ำซุปหม้อไฟก็ผัดเองได้แล้ว ไม่ต้องซื้อแบบสำเร็จรูป
ถังเปาตื่นเก้าโมงเช้า ผมเผ้ากระเซิงออกมาจากห้องนอน เห็นห้องนั่งเล่นจัดไว้เรียบร้อยแล้ว
ลูกโป่งก็เสิ่นเป่ยชวนเป่าเอง ขนาดบ้างเล็กบ้างเบี้ยว ๆ บ้าง สายรุ้งก็เขาเป็นคนแขวน มีเส้นหนึ่งเห็นได้ชัดว่าติดเบี้ยว บนโต๊ะวางเค้กก้อนหนึ่ง คราวนี้ไม่ได้ทำเอง สั่งมาจากร้านข้างนอก บนเค้กเขียนว่า "สุขสันต์ 8 ขวบ ถังเปา"
"ป่าป๊า!" ถังเปาตาเป็นประกายวิ่งเข้าไปหา
"อย่าเพิ่งจับเค้ก! รอให้คนมาก่อนค่อยตัด!"
"หนูแค่ดู!"
เลยสิบโมงมาหน่อย อันกับฟางเสี่ยวเล่อก็มากัน สองเพื่อนตัวน้อยเดินเข้ามาในบ้านก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทันที
ฟางเสี่ยวเล่อพอเจอหน้าก็ตะเบ็งเสียงร้อง "สุขสันต์วันเกิดถังเปา! เอานี่!" เขายื่นกล่องที่ห่อกระดาษเบี้ยว ๆ มาให้ ข้างในเป็นแว่นขยาย "พ่อฉันบอกว่าเธอชอบดูแผนที่ อันนี้ใช้ดูตัวหนังสือเล็ก ๆ บนแผนที่แล้วชัดมากเลย!"
ถังเปารับมาแล้วยิ้มจนตาปิด "ขอบใจนะเสี่ยวเล่อ!"
อันยื่นสมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่ง ปกวาดเป็นเด็กผู้หญิงสองคนจับมือกัน "อันวาดเองค่ะ เป็นของขวัญวันเกิด ข้างในวาดเรื่องที่เราสองคนเล่นด้วยกันตั้งแต่สมัยอยู่โรงเรียนอนุบาลจนถึงตอนนี้"