วันที่สาม โทรศัพท์มาเร็วกว่าที่คิด
วันนั้นเป็นวันอังคารตอนบ่ายสี่โมง เฉิงเยี่ยนชิวอยู่ระหว่างประชุม มือถือสั่นสามครั้งแต่เธอไม่ได้รับ พอก้าวออกจากห้องประชุมดู กลายเป็นว่าจ้าวหยางโทรมา
มีข้อความด้วยว่า: "พี่เฉิง สะดวกเมื่อไหร่โทรกลับหาผมนะครับ"
เฉิงเยี่ยนชิวใจกระตุกวูบลงไปทันที เธอเดินไปสุดทางเดิน หายใจลึกหนึ่งครั้ง แล้วโทรกลับไป
เสียงดังสองทีก็รับ
น้ำเสียงจ้าวหยางเรียบเฉย แต่แฝงความแหบพร่าเล็กน้อย: "พี่เฉิง ยายผมไปแล้วครับ"
เฉิงเยี่ยนชิวกำมือถือแน่น
"เมื่อไหร่"
"กลางวันวันนี้ครับ เที่ยงยายกินเกี๊ยวไปครึ่งถ้วย แล้วบอกว่าง่วงจะนอนพัก ผมพยุงยายนอนลง แล้วห่มผ้าให้ด้วย ตอนบ่ายสองกว่าไปดู ยายก็ไปแล้วครับ ไปอย่างสงบมาก สีหน้ายังมีรอยยิ้มเลย"
น้ำตาของเฉิงเยี่ยนชิวไหลร่วงทันที
เธออ้าปากค้าง อยู่พักใหญ่กว่าจะพูดได้: "จ้าวหยาง ขอแสดงความเสียใจด้วย"
"พี่เฉิงอย่าร้องไห้นะครับ" จ้าวหยางกลับปลอบเธอ "ยายจากไปอย่างมีความสุข จริง ๆ ครับ เมื่อคืนยายยังบอกผมเลย ว่าชาตินี้มีความปรารถนาอยู่เรื่องเดียว ตอนนี้แล้ว ไปอย่างสบายใจ"
"นาฬิกาในมือยาย..."
"อยู่ครับ ยายกำไว้แน่น ผมไม่ได้เอาออกมา ถึงเวลาก็ให้นำติดตัวท่านไป"
เฉิงเยี่ยนชิวผงกหน้าอย่างแรง ต่อให้อีกฝ่ายมองไม่เห็น: "ดีค่ะ ให้นำติดตัวท่านไป"
"พี่เฉิง ก่อนยายจากไป ฝากให้ผมบอกขอบคุณทุกท่านด้วย บอกว่าถ้าไม่ใช่พวกคุณ ชาตินี้ยายคงหลับตาไม่ลง"