สัปดาห์แรกของปิดเทอมฤดูร้อน เสิ่นเป่ยชวนก็พาถังเปาออกเดินทาง
“ยูนนาน?” ถังเปามองจุดหมายปลายทางบนตั๋วเครื่องบิน “หนูจำได้ว่าเมื่อปีก่อนพ่อบอกว่าจะพาหนูไป”
“อืม ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ท่องเที่ยว มีที่หนึ่งที่พ่ออยากพาหนูไปดู”
“ที่ไหน?”
“ไปถึงแล้วหนูก็จะรู้เอง”
บินไปคุนหมิง ต่อเครื่องไปเถิงชง ใช้เวลาสี่ห้าชั่วโมง ตอนไปถึงเถิงชงก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว แดดยังแรงอยู่
เมืองเล็กๆ แห่งนี้อากาศมีความชื้นแบบกลิ่นพืชพรรณ
เสิ่นเป่ยชวนพาถังเปาไปเก็บกระเป๋าที่โรงแรมก่อน แล้วถามเธอว่า “เหนื่อยไหม? พักก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปไหม?”
“หนูไม่เหนื่อย ไปเลยตอนนี้เลย” ถังเปาเปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบแล้วไปยืนรอที่หน้าประตู
เสิ่นเป่ยชวนมองท่าทางที่ใจร้อนรอไม่ไหวของเธอ แล้วพยักหน้า “ไปกัน”
พอรถแท็กซี่มาถึงหน้าสุสานแห่งชาติ ถังเปาลงจากรถก็ถึงกับชะงัก
บนแผ่นศิลาที่หน้าประตูสลักคำว่า “สุสานแห่งชาติ” ไว้ตัวใหญ่โต แผ่นป้ายแนะนำข้างๆ เขียนไว้ว่าที่นี่เป็นที่ฝังศพของทหารกองทัพบุกไกล
เธอเงยหน้ามองเสิ่นเป่ยชวน
เสิ่นเป่ยชวนพูดว่า “เข้าไปข้างในกันเถอะ”
ซื้อตั๋วเข้าไป พอเข้าไปในสวนก็เป็นทางเดินยาวๆ สองข้างทางปลูกต้นสนไซเปรส บรรยากาศเงียบสงบ นักท่องเที่ยวไม่มาก
ถังเปาเดินตามเสิ่นเป่ยชวนเข้าไปข้างใน โดยไม่พูดอะไร
พอเลี้ยวโค้งไป ทัศนียภาพก็เปิดกว้างขึ้นมาทันที
บนเนินเขาเล็กๆ ลูกหนึ่ง เต็มไปด้วยหลุมศพ
หลุมศพเล็กๆ สีเทาขาว เรียงกันเป็นแถวๆ จากเชิงเขาขึ้นไปถึงยอดเขา แต่ละหลุมมีขนาดเท่าฝ่ามือ สลักชื่อและยศทหารไว้ มองไปไกลๆ ดูเหมือนป่าหินที่เรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ
ถังเปายืนอยู่ที่เชิงเขา เงยหน้ามองหลุมศพที่เต็มไปทั้งไหล่เขา