การค้นหาทางฝั่งทิเบตก็ดำเนินไปพร้อมกัน
จ้าวกังเป็นหัวหน้าทีมครั้งนี้ เขาขึ้นที่ราบสูงเป็นครั้งที่สามแล้ว สองครั้งก่อนหน้านี้พบวีรชนผู้พลีชีพจากสงครามตอบโต้เวียดนามและชายแดนจีน-อินเดียตามลำดับ เป้าหมายครั้งนี้ต่างออกไป เป็นทหารยามชายแดนยุคทศวรรษที่หกสิบ ชื่อหลิวปิง หายตัวไประหว่างลาดตระเวนเดี่ยวท่ามกลางพายุหิมะ
จ้าวกังมาถึงกองร้อยชายแดนตอนบ่าย แสงแดดบนที่ราบสูงขาวจ้าจนแสบตา
คนที่ต้อนรับเขาคือไป๋หยาง ผู้กำกับการกองร้อยชายแดน อายุยี่สิบแปด ผิวคล้ำเป็นเงา ริมฝีปากแห้งแตก ดูออกว่าเป็นคนที่ใช้ชีวิตบนที่สูงมานาน
“หัวหน้าจ้าว เดินทางมาเหนื่อยแล้วนะครับ” ไป๋หยางจับมือทักทาย
“ไม่เหนื่อยหรอก เล่าสถานการณ์ให้ฟังหน่อย”
ไป๋หยางพาเขาไปที่กองบัญชาการกองร้อย หาเอกสารบันทึกในปีนั้นออกมา
“หลิวปิง เข้าประจำการปี 1962 หายตัวไปปี 1964 วันที่หายไปตามจริงแล้วไม่ใช่เวรลาดตระเวนของเขา แต่ไปแทนเพื่อนทหารที่ป่วย หลังจากออกไป พายุหิมะก็มาจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ทัศนวิสัยไม่ถึงสองเมตร พอพายุหิมะสงบพวกเราก็ออกไปค้นหา แต่ไม่พบอะไรเลย”
ไป๋หยางหยุดไปครู่หนึ่ง “ทั้งหมดนี้เขียนอยู่ในบันทึกกองร้อยเก่า ไม่ใช่ประสบการณ์ของผมเอง แต่ทุกปีกองร้อยเราจะพูดถึงหลิวปิง ก่อนผู้กองเก่าจะเกษียณ เขากำชับผมไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งมีคนมาตามหาเขา ให้ความร่วมมือเต็มที่”
จ้าวกังพยักหน้ารับ “จุดพิกัดอยู่ทางธารน้ำแข็งหรือเปล่า”