ช่วงที่เสิ่นเป่ยชวนพักฟื้นอยู่โรงพยาบาล ถังเปาก็มาเฝ้าเขาทุกวันไม่เคยขาด
ซ่งชิงหว่านส่งเธอไปโรงเรียนอนุบาลตอนเช้า พอรับออกมาตอนบ่ายก็ตรงไปโรงพยาบาลทันที สิ่งแรกที่ถังเปาทำเมื่อเข้าห้องผู้ป่วยคือเช็คว่าพ่อยังอยู่ดีไหม
“พ่อคะ!”
“อยู่นี่จ้ะ”
“วันนี้กินยาดีไหมคะ”
“กินแล้ว”
“แอบลุกจากเตียงหรือเปล่า”
เสิ่นเป่ยชวนเหลือบมองลู่เจิงข้าง ๆ อย่างรู้สึกผิด
ลู่เจิงไม่ไว้หน้าเลยสักนิด “ตอนเที่ยงมันถือไม้เท้าย่องลงเดินรอบหนึ่งตอนพยาบาลเผลอ”
ถังเปาเดือดปุด ๆ ทันที เอามือท้าวสะเอว จ้องเสิ่นเป่ยชวนเขม็ง “พ่อ! ลุงจ้าวบอกว่าห้ามลุกจากเตียงนะ! ทำไมไม่เชื่อฟัง!”
เสิ่นเป่ยชวนโดนลูกสาวสามขวบครึ่งอบรมจนพูดไม่ออกสักคำ
“ต่อไปห้ามอีกนะ!”
“ได้”
“สัญญาทุกทีเลย แต่ไม่เคยเชื่อฟังสักครั้ง!”
ลู่เจิงยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ช่วยอะไร “เป่ยชวนเอ๊ย ลูกสาวนายจัดการนายหนักกว่าฉันอีก”
ถังเปาหันไปขว้างสายตาใส่ลู่เจิง “น้าด้วย! ทำไมไม่เฝ้าพ่อไว้”
ลู่เจิงรีบเก็บยิ้ม ทำหน้าจริงจัง “ครับ น้าผิดเอง คราวหน้ารับรองว่าจะเฝ้าให้ดี”
ถังเปาถึงพอใจ ไปลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างเตียง แล้วหยิบสมุดวาดรูปกับสีเทียนออกจากกระเป๋า