ถังเป้าอายุสิบขวบแล้ว
เลขสองหลัก
เช้าวันเกิด เธอลากสังขารออกมาจากผ้าห่ม เสิ่นเป่ยชวนอยู่ในครัวแล้ว ไข่ดาว นมอุ่น ผลไม้ตัดแต่งจัดใส่จานวางเต็มโต๊ะ
ถังเปาขยี้ตาออกมา เห็นเทียนกับลูกโป่งบนโต๊ะก็ชะงัก
“พ่อตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตีห้า”
“พ่อบ้าหรือไง ตีห้านะ!”
เสิ่นเป่ยชวนหัวเราะ: “สิบขวบเป็นวันสำคัญ ต้องทำให้ยิ่งใหญ่หน่อย”
ถังเปาวิ่งเข้าไปกอดเอวเขา: “ขอบคุณพ่อ!”
ซ่งชิงหว่านออกมาจากห้องนอน ผมยังสยาย เห็นของบนโต๊ะก็ยิ้ม: “ท่านพันเอกอาวุโสเสิ่นฝีมือดีนี่นา ดอกไม้ตัดได้สวยกว่าฉันอีก”
“ฝึกมาครับ” เสิ่นเป่ยชวนเลื่อนจานผลไม้ไปทางถังเปา “กินเร็ว เดี๋ยวยังมีของขวัญอีก”
ตาถังเปาเป็นประกาย: “ของขวัญอะไร”
“กินเสร็จค่อยบอก”
ถังเปากินข้าวเช้าเสร็จด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต เสิ่นเป่ยชวนจึงหยิบกล่องเล็กๆ จากกระเป๋ายื่นให้เธอ