ถังเปาดูการถ่ายทอดสดที่บ้าน
เสิ่นเป่ยชวนออกไปตั้งแต่เช้า ซ่งชิงหว่านอยู่เป็นเพื่อนเธอในห้องนั่งเล่นดูโทรทัศน์ ถังเปานั่งบนโซฟากอดหมอนอิง ดูตั้งแต่ต้นจนจบแทบไม่ขยับเลย
ซ่งชิงหว่านเหลือบมองเธอเป็นครั้งคราว วันนี้เด็กคนนี้เงียบผิดปกติ
เมื่อเพลงชาติจีนดังขึ้น ถังเปาลุกขึ้นยืนเอง ยืนตัวตรงเหมือนตอนเข้าแถวเคารพธงชาติที่โรงเรียน
ซ่งชิงหว่านก็ลุกขึ้นยืนตาม
ตอนยืนสงบนิ่งไว้อาลัย ถังเปาก้มหน้าหลับตา หนึ่งนาทีไม่ขยับเลยแม้แต่นิด
ตอนยิงสลุต เธอเงยหน้าดูท้องฟ้าในจอโทรทัศน์
ตอนโลงศพเคลื่อนผ่านลาน เธอไม่ได้พูดอะไร มองอย่างนั้นเอง ผ่านไปทีละโลงๆ ธงผืนแล้วผืนเล่าสะบัดพลิ้ว
พอเห็นผู้สูงอายุในเขตที่พักครอบครัวตะโกนว่า "พ่อ" ตาของถังเปาก็แดงก่ำขึ้นในที่สุด
แต่เธอไม่ร้องไห้ เพียงน้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ฝืนกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมา
การถ่ายทอดสดจบลง
ซ่งชิงหว่านถามเธอว่า "ถังเปา อยากกินอะไรไหม"
ถังเปาส่ายหัว
เธอนั่งคิดอยู่บนโซฟาครู่ใหญ่ แล้วถามเสียงเบาว่า "แม่ทูนหัว หนึ่งร้อยยี่สิบคน รอมาแปดสิบปีจริงๆ หรือคะ"
"ใช่"
"แปดสิบปี ตอนนั้นขนาดพ่อของหนูยังไม่เกิดเลยนะ"
"ใช่"
ถังเปาครุ่นคิดต่อ "แล้วพ่อแม่ของพวกเขา ก็คงรอไม่ทันใช่ไหม"
ซ่งชิงหว่านตอบว่า "ส่วนใหญ่ก็รอไม่ทัน"
ถังเปาซุกหน้าลงกับหมอนอิง พูดอู้อี้ออกมาว่า "ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็น่าสงสารจัง"
เสิ่นเป่ยชวนกลับมาตอนสองทุ่มแล้ว เขาเหนื่อยแทบขยับตัวไม่ไหว ตอนเข้าบ้านมือที่ปลดกระดุมยังสั่นระริก
ถังเปาได้ยินเสียงประตูก็วิ่งออกจากห้อง "พ่อ!"
เสิ่นเป่ยชวนยิ้มบางๆ "ยังไม่นอนอีกหรือ"
"รอพ่ออยู่ค่ะ"
ถังเปาวิ่งไปจูงมือเขา ดึงมานั่งลงบนโซฟา ซ่งชิงหว่านไปอุ่นข้าวให้