คืนนี้กินหม้อขาหมูที่เหลือจากมื้อกลางวัน เติมข้าวโพดกับเส้นลงไปอีกหน่อย แล้วแช่ชาหงฉาเย็นซ่าขวดหนึ่งให้เย็นจัด
ลังเก็บของที่แลกมาจากปาจาเฮยวางอยู่ใต้เตียง เสบียงทั้งหมดที่ได้มาจากรถบรรทุกตอนบ่ายอยู่ในนั้น
ตอนนี้แบ่งพื้นที่เก็บของเป็นสัดส่วนได้แล้ว พื้นที่จัดเก็บจึงไม่แออัดเหมือนก่อน
กู่เยว่กับจางซานน่าจะมีอุปกรณ์เก็บของติดตัว ไม่อย่างนั้นจะขนเสบียงมากมายขนาดนั้นได้ยังไง เพื่อนร่วมทีมของเธอนี่มีเบื้องลึกกันจริง ๆ!!!
เวลาเลื่อนมาถึงกลางคืนอย่างรวดเร็ว กู่เยว่ตื่นเต้นจนส่งข้อความมาหาเธอหลายข้อความติดกัน
“มาเร็ว มาเร็ว วันนี้พวกเราเริ่มกันก่อนเวลา”
“ฉันต้องได้เอ็มวีพีให้ได้”
“ไม่สิ พวกเราสามคนต้องกินไก่ให้ได้”
เก็บของเรียบร้อยแล้ว อุณหภูมิข้างนอกลดลงจากตอนกลางวันอีกเล็กน้อย เธอสวมชุดหนังแล้วออกเดินทาง
ผู้รอดชีวิตจำนวนมากเตรียมพร้อมอยู่ตามถนน พวกเขารออยู่ใต้ตึกพักอาศัยทีละหลัง ๆ แม้แต่หน้าห้างสรรพสินค้าก็มีคนอยู่ไม่น้อย
เมื่อไปถึงจุดนัดพบ จางซานพูดอย่างภูมิใจว่า “แถวนี้มีแต่ตึกสูง คนที่อยู่ที่นี่มาแต่เดิมก็เยอะ ฉันสำรวจพื้นที่มาอย่างละเอียดแล้ว”
เพื่อความปลอดภัย ทั้งสามยังคงอยู่ตึกเดียวกัน วันนี้เป็นตึกที่แต่ละชั้นมีห้องชุดเดียว จึงแบ่งกุญแจกัน คนละชั้น ส่วนกุญแจที่เหลือให้จางซาน
หลี่เฉิงจื่ออยู่ชั้นกลาง กู่เยว่เริ่มจากชั้นบนสุดแล้วไล่ลงมา ส่วนจางซานอยู่ชั้นล่าง
ไขกุญแจประตูห้องแรกแล้วเปิดไม่ออก ผู้รอดชีวิตข้างในเปิดประตูออกมา “โอ้ มาแล้วเหรอ น้องสาว”
จากนั้นก็ฟันมีดทำครัวลงใส่กระหม่อมของหลี่เฉิงจื่อโดยตรง หลังแลกเปลี่ยนกำลังกันอย่างเป็นมิตร ผู้รอดชีวิตในห้องก็จบลงด้วยการชดใช้กระติกเก็บความร้อนให้เธอหนึ่งใบ
（ข้อมูลสิ่งของ: กระติกเก็บความร้อนสีแดง มีฝาปิด พกติดตัวได้ เวลากระหายน้ำก็จิบได้ ไม่ว่าจะร้อนหรือเย็นก็เก็บอุณหภูมิไว้ได้ อุณหภูมิแวดล้อมระหว่างลบ 50 ถึงบวก 50 องศาไม่มีผล）