หนาวชะมัด~ ฮัดชิ่ว
หลี่เฉิงจื่อถูกความหนาวปลุกให้ตื่น อุณหภูมิลดฮวบเร็วเกินไปเมื่อคืนนี้ ผ้าห่มผืนเดียวไม่พอแล้ว
แม้บ้านนิรภัยจะไม่มีอุปกรณ์แสดงอุณหภูมิ แต่เธอหนาวจริง ๆ
ให้ตายเถอะ ตื่นมาอีกทีก็เหมือนหลุดมาอยู่ในยุคน้ำแข็งเลยหรือไง
ฮัดเช้ย!
เธอโยนฟืนเข้าไปในเตาผิงแล้วใช้ไฟแช็กจุดไฟ ไม่กี่นาทีต่อมาอุณหภูมิก็ค่อย ๆ สูงขึ้น
เธอสวมชุดชั้นในกันหนาวทับชุดนอนขนฟู มือเท้าที่ก่อนหน้านี้แข็งทื่อจึงเริ่มขยับได้คล่องขึ้น
เวลาใกล้ 7:00 แล้ว บนนาฬิกามีข้อความที่จับคู่ฆ่าล้างเก้าตระกูลส่งมา
จับคู่ฆ่าล้างเก้าตระกูล: เอาไปใช้เถอะ ถือว่าหักลบกับข้อมูลเรื่องนครน้ำหอม
หนอนคลั่งแห่งทะเลอุจจาระ: ขอบคุณพี่เยวี่ยมากครับ
ความสนใจทั้งหมดของจับคู่ฆ่าล้างเก้าตระกูลไปหยุดอยู่ที่คำว่า «พี่» เธอรู้สึกว่าในที่สุดก็กำราบหลี่เฉิงจื่อด้วยฝีมือของตัวเองได้แล้ว
หลี่เฉิงจื่อหยิบเคียวขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ใบมีดสลับสีฟ้ากับขาว มีซี่ฟันเล็ก ๆ เรียงแน่น เธอดึงเส้นผมออกมาหนึ่งเส้นแล้วเป่าลงไป พอแตะคมเคียวก็ขาดเป็นสองท่อนทันที
ใช้ดีจริง ๆ
หม้อทอดไร้น้ำมันส่งเสียงติ๊งแล้วดับลง กลิ่นไก่ทอดหอมฟุ้งไปทั่วบ้านนิรภัย
อีกด้านหนึ่ง หม้อหม่าล่าทั่งเดือดปุด ๆ ยิ่งเคี่ยวยิ่งข้น อากาศแบบนี้ต้องกินของร้อน ๆ ถึงจะดี
เธอแบ่งไก่ทอดครึ่งหนึ่งส่งให้จับคู่ฆ่าล้างเก้าตระกูล
จากนั้นก็เริ่มลิ้มรสอาหารเลิศรสที่หาได้ยาก กัดไก่ทอดคำหนึ่ง ซดหม่าล่าทั่งคำหนึ่ง หอมจนเคลิ้มไปหมด~
กินมื้อเช้าเสร็จ เธอก็ลากรถเข็นตั้งแคมป์ออกไปเหมือนเดิม ปาจาเฮยยังอยู่ที่เดิมของเมื่อวาน พอเห็นหลี่เฉิงจื่อก็เลิกขายผัก ไล่คนพื้นเมืองที่อยู่ตรงหน้าออกไปจนหมด
«ไง ฉันนึกว่าเธอไปแล้วเสียอีก รีบแลกของกันเถอะ ฉันรอเธออยู่»
หลี่เฉิงจื่อไม่เข้าใจ «คุณไม่ได้บอกว่าจะอยู่สองวันเหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงรีบขนาดนี้»