สุ่มเลือกตึกสักหลัง แล้วมุดเข้าไป ปีนขึ้นไปจนถึงดาดฟ้า ตึกนี้ค่อนข้างสูง มี 24 ชั้น
พอปีนขึ้นไปก็มีเหงื่อซึมเล็กน้อย ห้องชุดหนึ่งห้องต่อหนึ่งชั้น พอเข้าไปในห้องชั้นบนสุด เธอก็เดินสำรวจทุกห้อง ก่อนจะไปถึงห้องครัวและเห็นของชิ้นหนึ่งที่คล้ายเครื่องทำน้ำอุ่นแก๊ส
ตัวเครื่องเป็นสีทองแชมเปญ ดูสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางห้องสีเทาหม่นทั้งหลาย
ปลายนิ้วแตะลงไป (รายละเอียดสิ่งของ: เครื่องทำน้ำอุ่นสีส้ม จ่ายน้ำร้อนให้ทั่วทั้งบ้าน นี่เธอคิดจะเอาไปจริง ๆ เหรอ? มีน้ำหรือไง?)
หมายเหตุ: สีส้มในที่นี้หมายถึงระดับของไอเทม
เธอถอดมันลงมาอย่างไม่ลังเล หลังตรวจดูจนแน่ใจว่าในห้องไม่มีของมีประโยชน์เหลืออีกแล้ว ก็เดินออกจากห้องไป
ชั้น 23 ไม่มีของ ชั้น 22 ไม่มีของ ชั้น 17 ก็ไม่มีของ
จนถึงห้องชั้น 13 ในที่สุดก็เจอของ เธอมองก๊อกน้ำสเตนเลสใหม่เอี่ยมตรงหน้า ไม่กล้าเสียเวลา รีบคว้ามายัดกระเป๋ากางเกงแล้วออกไปทันที
(รายละเอียดสิ่งของ: ก๊อกน้ำสีส้ม ผลิตน้ำดื่มได้ 100 ลิตรต่อวัน เยี่ยม คราวนี้เธอมีน้ำแล้ว น้ำที่ยังไม่ได้ใช้จะสะสมต่อไป)
ของสองชิ้นนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไร เธอจึงตัดสินใจค้นหาต่อ น่าเสียดายที่โชคของตึกหลังนี้หมดลงแล้ว
พอออกจากตึกก็เห็นอาคารห้องน้ำสาธารณะ เธอเข้าไปห้องน้ำหญิงก่อน เปิดดูทีละห้อง ไม่มีอะไรเลย
จากนั้นเข้าไปห้องน้ำชาย แวบแรกก็เห็นสบู่สีแดงก้อนหนึ่งวางอยู่บนอ่างล้างมือ
(รายละเอียดสิ่งของ: สบู่กลิ่นทับทิมสีแดง ใช้ล้างมือได้ อาบน้ำก็ได้ ใช้เป็นเครื่องหอมก็ได้ แถมยังฆ่าไวรัสได้ด้วยนะ~)
ยัดกระเป๋า!
สบู่ก้อนนี้สำคัญมาก ถึงจะเป็นแค่ระดับสีแดง แต่เป็นไอเทมสิ้นเปลืองที่ขาดไม่ได้ในเกม
เพราะหลังเกมเริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว หากออกไปข้างนอกตอนกลางวัน กลับมาต้องล้างมือ อาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ไม่อย่างนั้นจะติดเชื้อไวรัส
พอติดเชื้อไวรัส ค่าพลังชีวิตก็ลดฮวบ ๆ
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ก่อนเข้าเกมเธอไม่ได้ตุนยาและของใช้จำเป็นไว้มากนัก ของที่ไม่มีคุณสมบัติพิเศษก็มีไว้แค่ประทังช่วงแรกเท่านั้น
ใกล้ห้องน้ำสาธารณะเป็นย่านบ้านเก่าทรุดโทรม มองดูเหมือนบ้านใกล้พัง บางหลังหลังคารั่วเป็นแถบใหญ่
หลี่เฉิงจื่อเร่งฝีเท้าออกจากบริเวณนั้น คนท้องถิ่นแถวนี้หาเรื่องด้วยไม่ได้
ใช่แล้ว สถานที่ที่มาถึงในตอนนี้มีคนท้องถิ่นอยู่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คนเหล่านั้นถึงหายตัวไปหมด พอบ้านนิรภัยทุกหลังถูกผูกมัดแล้ว พวกเขาก็จะกลับมา
ชาติที่แล้วร่างกายเธอไม่แข็งแรง ปีนตึกสูงไม่ไหว จึงเลือกเข้าบ้านชั้นเดียวกับบ้านใกล้พังเพื่อค้นหาเสบียง
มีคำพูดเก่า ๆ ว่ายังไงนะ? อย่าไปใช้เงินของคนจน บ้านแบบนี้เจ้าของบ้านโหดเหี้ยมสุดขีด!!!
หลังพวกเขากลับมา ทุกวันก็พากันมาดักหน้าบ้านนิรภัยของเธอ บังคับให้คืนของเป็นสองเท่า ยังดีที่ชาติที่แล้วเธอบังเอิญผูกมัดบ้านนิรภัยสีส้มได้เหมือนกัน ตอนคัดเลือกเบื้องต้นหิวจนเข็ด เลยเก็บแครกเกอร์อัดแท่งมาเป็นกอง ฝืนทนจนได้เข้าไปในโลกภารกิจ
พอกลับมาอีกครั้ง คนพวกนั้นก็ไม่มาหาเธอแล้ว ข่าววงในบอกว่าร่องรอยที่ใช้ติดตามถูกลบไปแล้ว
ออกจากย่านนี้มา เธอก็มาถึงถนนการค้า อย่าดูแค่ชื่อร้านที่ประหลาด ๆ แต่ของดีมักอยู่ในย่านแบบนี้มากที่สุด
ยิ่งในวันแรกแทบไม่มีใครมาเอาของจากที่นี่ เกมเอาชีวิตรอด สิ่งแรกที่ทุกคนต้องทำคือกักตุนอาหาร น้ำ และอาวุธ ใครจะไปสนใจเฟอร์นิเจอร์กับเครื่องใช้ไฟฟ้ากันล่ะ
แต่ถ้าไม่มีของพวกนี้ วันข้างหน้าก็เรียกได้ว่าก้าวไปไหนแทบไม่ได้
ร้านแรกที่เธอเข้าไปคือร้าน “เครื่องสุขภัณฑ์ที่เคยมีคนจมน้ำตายห้าคน” สินค้าส่วนใหญ่ที่จัดแสดงในร้านยังเป็นสีเทาดำ แต่มีฝักบัวอยู่ชุดหนึ่ง สีดำไม่เหมือนสีดำธรรมดา ดูหรูหรามาก
(รายละเอียดสิ่งของ: ฝักบัวสีส้ม ใช้น้ำน้อยที่สุดเพื่อมอบประสบการณ์อาบน้ำที่ดีที่สุด แบบติดเพดาน ไม่ใช่แฟนหนุ่มของเธอเสียหน่อย จะได้ไม่เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็น สายน้ำเดี๋ยวแรงเดี๋ยวเบา)
หยิบไป!
ยังมีตู้ห้องน้ำสีชมพูอ่อนอีกใบ ท็อปเป็นหินอ่อนสีดำสนิท ด้านหลังกระจกยังมีไฟ สีสวยไม่ต้องพูดถึง ฟังก์ชันของมันยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของหลี่เฉิงจื่อเต้นตึกตัก
(รายละเอียดสิ่งของ: ตู้ห้องน้ำสีส้ม ฟังก์ชันทั่วไปฉันขี้เกียจพูดถึง จะบอกแค่ว่าข้างในมีพื้นที่เก็บของแบบหยุดเวลาแยกเป็นสัดส่วน ขนาดเท่ากับครึ่งหนึ่งของห้องน้ำเธอ ของทุกอย่างที่ใส่เข้าไปจะปรากฏให้ค้นหาได้บนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ตรงมุมล่างขวาของกระจก แล้วระบบจะคายของออกมาเอง สะดวกและรวดเร็ว)
เธอยัดเครื่องทำน้ำอุ่นกับฝักบัวเข้าไปในนั้น พอร้านนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว ก็ประคองตู้ห้องน้ำวิ่งกลับบ้านนิรภัย
ระหว่างทางมีป้าคนหนึ่งคว้าแขนเธอไว้ เกือบกระชากเธอล้มลงไปแล้ว
แรงเยอะอะไรขนาดนี้เนี่ย!
“น้องสาว มาคุยกับป้าหน่อยสิ เอาตู้ห้องน้ำไปทำอะไรเหรอ? ป้าไม่เข้าใจเกมของคนหนุ่มสาวน่ะ สอนป้าเล่นหน่อยสิ!”
หลี่เฉิงจื่อไม่พูดสักคำ วางตู้ห้องน้ำลงแล้วเอื้อมมือไปล้วงกระเป๋าป้าทันที
ป้าตกใจจนร้องลั่น “โจรปล้น! โจรปล้น! กลางวันแสก ๆ ฟ้าดินเป็นพยาน...อื้อ...”
คำพูดที่เหลือถูกหลี่เฉิงจื่อตบกลับลงคอ ในกระเป๋ามีกล้วยอยู่สองลูก พอดีเธอไม่ได้ตุนไว้ จึงหยิบไป
จากนั้นหันกลับมาอุ้มตู้ห้องน้ำแล้ววิ่งต่อ
ป้าข้างหลังยกมือกุมแก้ม ในที่สุดก็เห็นตัวอักษรบนหลังเสื้อของเธอชัด ๆ “โรงพยาบาลจิตเวชเป่ยอัน”
ชั่วขณะนั้นก็เลิกตามเอาเรื่องหลี่เฉิงจื่อ รีบหลบไปก่อน คนบ้าอย่าไปยุ่งด้วย! คนบ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย!
เอ๊ะ~ ที่นี่ยังมีกฎหมายด้วยเหรอ? หรือว่า...เธอจะลองปล้นดูบ้าง?
วิ่งกลับถึงบ้านนิรภัย คราวนี้เธอรอบคอบเป็นพิเศษ ตรวจดูรอบบ้านนิรภัยเสียก่อน ดีมาก ไม่มีใครซุ่มอยู่
เข้าบ้านแล้วลงกลอน
【ตรวจพบสิ่งของที่สามารถหลอมรวมได้ ต้องการหลอมรวมหรือไม่】
“ตกลง”
กินกล้วยไปลูกหนึ่งรองท้อง เดินไปเดินกลับจนใกล้เที่ยงแล้ว เปิดโจ๊กธัญพืชแปดชนิดอีกกระป๋อง
กินมื้อกลางวันเสร็จ ของทั้งหมดก็หลอมรวมเข้าไปเรียบร้อย ในที่สุดห้องน้ำก็ไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป น้ำ 100 ลิตรบนแผงควบคุมอัจฉริยะข้างเตียงก็พร้อมใช้งานแล้ว
เธอมุ่งหน้ากลับไปถนนการค้าเส้นเดิมต่อ บนข้อมือทำเครื่องหมายตำแหน่งไว้แล้ว พอพ้นวันนี้ไป ทุกอย่างจะไม่สงบเรียบร้อยแบบนี้อีก
ระหว่างทางไปถนนการค้า ผู้คนเริ่มหนาตาขึ้น มักจะมีคนสองสามคนเข้ามาคว้าตัวหลี่เฉิงจื่อ หวังจะซักถามข่าวจากเธอ
หลี่เฉิงจื่อเจอใครก็ล้วงกระเป๋า ถ้าไม่ยอมให้ล้วงก็ลงมือ ไม่ก็ร้องโวยวายเสียงดัง
เมื่อประกอบกับชุดของคนป่วยทางจิต คนอื่น ๆ ก็รีบถอยกรูด
ในที่สุดก็สงบเสียที!!
คราวนี้เธอเข้าไปในร้าน “เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ห้ามส่งเสียง” เป้าหมายแรกคือตู้เย็น
เอาละ ไม่มี แต่มีเครื่องซักผ้า
นี่สำคัญสุด ๆๆๆๆ!!
(รายละเอียดสิ่งของ: เครื่องซักผ้าสีแดง ข้อดีข้อแรกคือทำงานเงียบ ข้อสองคือซักสะอาด ข้อสามคือประหยัดน้ำ ไม่ต้องให้ฉันพูดมากก็รู้แล้วใช่ไหมว่ามันเจ๋งแค่ไหน)
เธอไม่ได้ยกเครื่องซักผ้าขึ้นมาทันที รู้สึกว่ายังดีไม่พอ เธอโชคดีมาตลอด ชาติที่แล้วก็ใช่ ชาตินี้อาจเป็นเพราะเติมเงินเข้าเกมด้วยยิ่งโชคดีกว่า ช่วงคัดเลือกเบื้องต้นทั้งช่วงมีไอเทมสีส้มให้เห็นน้อยนิด แล้ววันนี้เธอเจอไปกี่ชิ้นแล้ว
ไม่ใช่เพราะเธอเหลิง แต่เธอรู้ดีถึงนิสัยของคนท้องถิ่นที่นี่
เครื่องซักผ้าแค่นี้ยังไม่พอ ลองดูที่อื่นก่อน ถ้าไม่มีจริง ๆ ค่อยเอามันไปใช้
ในร้านนี้ยังมีของอีกชิ้นหนึ่ง เครื่องพ่นน้ำยาฆ่าเชื้อแบบติดเพดาน
(รายละเอียดสิ่งของ: เครื่องฆ่าเชื้อสีแดง ละอองน้ำละเอียด พ่นได้ทั่วถึงทุกซอกทุกมุมเลยนะ~ ไม่มีอะไรต้องพูดมาก เป็นของจำเป็นที่ทุกบ้านต้องมี)
เป็นของสิ้นเปลืองพื้นฐานอีกชิ้น ไม่มีระดับที่สูงกว่านี้แล้ว แต่จำเป็นต้องตุนไว้ ยิ่งมากยิ่งดี
เธอหยิบเครื่องฆ่าเชื้อไป ทำเครื่องหมายตำแหน่งไว้ แล้วเปลี่ยนไปร้าน “ร้านฮาร์ดแวร์ฆ่าคุณให้ตาย”
ชื่อชัดเจนตรงไปตรงมาเสียจริง พอภารกิจจบลง ผู้รอดชีวิตนับไม่ถ้วนคิดว่าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ สุดท้ายกลับหมดตัวกันที่นี่
ภาพนั้น คนได้ยินก็เศร้า คนฟังก็ร่ำไห้
ร้านฮาร์ดแวร์ต้องมีเสบียงแน่ ๆ ก๊อกน้ำ แถมยังเป็นก๊อกน้ำสีส้มอีกตัว ยัดกระเป๋า!
หน้าต่างเก็บเสียงหนาพิเศษ 5 ชั้น แบกไป! หลอดไฟประหยัดพลังงานหนึ่งกล่อง ยัดไป!
ร้านถัดไป “กันไฟ กันขโมย กันน้ำ กันระเบิด” มีประตูสีดำสนิทบานหนึ่งสะดุดตาอยู่ข้างใน
(รายละเอียดสิ่งของ: ประตูสีส้ม เก็บเสียง เก็บกลิ่น กันขโมย ยังจะรออะไรอีก? รีบเอาไปสิ)
แบกไป แบกไป เดี๋ยวค่อยกลับมาเอาอีก