หลังจากเคร่งเครียดสุดขีดแล้วผ่อนคลายลงตลอดทั้งวัน หลี่เฉิงจื่อก็จมสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำอย่างรวดเร็ว
ตอนกำลังจะหมดสติ เธอยังคิดอยู่เลยว่า ทำไมในเกมเอาชีวิตรอดถึงรู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้นะ! ดีกว่างานห่วย ๆ ที่ต้องทำทุกวันตั้งเยอะ
ขณะเดียวกัน บนดาวเคราะห์หลายดวงที่คล้ายกับดาวสีน้ำเงิน แต่มีระดับอารยธรรมสูงกว่ามาก ต่างก็เปิดตัวตัวอย่างรายการวาไรตี้รายการหนึ่งพร้อมกัน
《เกมถ่ายทอดสดเอาชีวิตรอดครั้งใหญ่》
ชาวเน็ตจากทั่วทุกสารทิศได้ข่าวก็แห่กันมา เตรียมอาหารและเครื่องดื่ม เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสบาย ๆ แล้วเริ่มดูซีรีส์กัน...
เพราะเป็นรายการใหม่ คนดูจึงยังไม่มากนัก... ข้อความลอยบนหน้าจอก็น้อยจนน่าสงสาร
“ฮิ ๆ ๆ... หมายเลข 001 หลอกคนอีกแล้ว... ผู้เข้าแข่งขันของมันตายกับบาดเจ็บมากที่สุดทุกครั้งเลย...”
“ใช่... แต่ฉันชอบดูเขตที่หมายเลข 001 เป็นผู้ดำเนินรายการที่สุด... นองเลือด... รุนแรง... สิ้นหวัง... ในที่สุดก็ได้กินมื้อใหญ่แล้ว!”
ผู้คนในเกมเอาชีวิตรอดไม่มีใครล่วงรู้เรื่องทั้งหมดนี้ พวกเธอต่างกำลังพยายามค้นหาความหวังที่จะมีชีวิตรอด
เช้าวันแรกของรอบคัดเลือกมาถึงอย่างเป็นทางการ แสงอาทิตย์สายหนึ่งสาดลงบนใบหน้าของผู้เข้าแข่งขันที่ตามหาทางออกมาตลอดทั้งคืน
สิ่งที่ตามมาคือเสียงท้องร้องโครกคราก หลังใช้พลังงานไปมหาศาล
โครกคราก~ โครกคราก~
หม้อไฟฟ้าใบเล็กของหลี่เฉิงจื่อกำลังเดือดปุด ๆ น้ำมันพริกสีแดงในหม้อพลิกวน เส้นบะหมี่กำลังว่ายน้ำอยู่ข้างใน มีไข่ดาวฟองโตพิเศษสองฟอง ส่วนบนโต๊ะมีน้ำแร่ขวดหนึ่งที่ดื่มไปแล้วครึ่งขวด
ซู้ดบะหมี่คำหนึ่ง แล้วกัดไข่ดาวอีกคำ ฟินสุด ๆ~ ชาติก่อนเธอตระหนี่ไม่ยอมกิน ไม่ยอมดื่ม... ของสะสมที่อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาทั้งหมดถูกคนอื่นเก็บเรียบ
ชาตินี้เธอสาบานว่าจะกินดีดื่มดี นั่งดูคนอื่นฆ่ากันยับอยู่ในบ้านนิรภัย
กินอิ่มดื่มพอ เก็บกวาดจนสะอาดแล้ว เธอก็เริ่มสำรวจบ้านนิรภัย ห้องเล็ก ๆ ที่มีพื้นที่ใช้สอยราว 30 ตารางเมตร นอกจากห้องน้ำที่มีห้องแยกอยู่ห้องหนึ่งแล้ว พื้นที่ส่วนอื่นมองเห็นทะลุถึงกันหมด ในห้องน้ำไม่มีอะไรเลย
เรื่องเข้าห้องน้ำคงต้องกลั้นไว้ก่อน
บ้านนิรภัยสีแดงมีพื้นที่ประมาณ 15 ตารางเมตร ทุกครั้งที่เลื่อนระดับ พื้นที่จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
ตอนนี้ข้างในมีแค่เตียงหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ หลังจากรวมเข้ากับเครื่องปั่นไฟแล้ว มันก็กลายเป็นแผงควบคุมอัจฉริยะติดอยู่บนผนังข้างเตียง
ประตูกับเตียงอยู่บนผนังด้านเดียวกัน ใต้หน้าต่างมีเต้ารับห้ารู ถ้าเมื่อวานเธอไม่ได้เก็บเครื่องปั่นไฟมา วันนี้ก็ทำอาหารด้วยไฟฟ้าไม่ได้
ตอนนี้ยังมีน้ำแร่ให้ดื่ม แต่คงพึ่งพาไปตลอดไม่ได้
ในตู้เสื้อผ้าที่เอามาด้วยมีเสื้อผ้าสำหรับแต่ละฤดูกาลอย่างละสามชุด ชุดนอนสองชุด ชุดชั้นในและกางเกงในสำรองสามชุด ผ้าอนามัยกับกระดาษชำระหลายกล่องที่กักตุนมาตอนลดราคาครั้งใหญ่ หม้อไฟฟ้าใบเล็กสำหรับต้มบะหมี่ ชาม ตะเกียบ และจานอย่างละสองชุด ผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมขนาด 1.5 เมตรสองชุด ผ้าห่มหนาบางอย่างละผืน มีดทำครัวหนึ่งเล่ม มีดปอกผลไม้หนึ่งเล่ม ที่เหลือก็เป็นอาหารที่กักตุนไว้เมื่อวาน
หลี่เฉิงจื่อแนบตัวกับประตูบ้านนิรภัย ตั้งใจฟังเสียงข้างนอกอยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ก็เปิดประตูแล้ววิ่งออกไป
ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะหาทางกลับไม่เจอ เมื่อผูกบ้านนิรภัยแล้ว พิกัดของมันจะแสดงบนนาฬิกาข้อมือ
บ้านนิรภัยแต่ละหลังไม่ได้เชื่อมต่อกัน แต่กระจัดกระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ อาคารในเกมไร้ระเบียบแบบแผน มีทั้งตึกคอนกรีตสูงลิบและบ้านชั้นเดียวเตี้ย ๆ
อาคารทุกหลังมีภายนอกสีเทาดำเหมือนกันหมด พื้นก็เป็นคอนกรีต ของที่มีสีสันแทบทั้งหมดล้วนเป็นไอเทม
ดังนั้นการเก็บไอเทมไม่ได้จึงเป็นไปไม่ได้ แต่การจะเก็บได้ก็ไม่ง่าย เพราะมันเด่นสะดุดตาเกินไป หลังจากเมื่อคืนผ่านไป คงมีคนจำนวนมากรู้แล้วว่าการหาทางออกนั้นยากเย็นแค่ไหน
สู้หาบ้านสักหลังเพื่อเอาชีวิตรอดก่อน แล้วค่อยดูว่ามีใครหนีออกไปได้หรือไม่ ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้
ชุดคนไข้ของโรงพยาบาลจิตเวชหลวมมาก ปิดมือได้มิดทั้งมือ ในแขนเสื้อมีมีดปอกผลไม้ซ่อนอยู่เล่มหนึ่ง
เธอไม่ได้มีจุดหมายชัดเจน แค่เดินไปเรื่อย ๆ คอยเก็บของตกหล่น ดูว่ามีที่ไหนที่คนอื่นยังไม่เข้าไป แล้วมีไอเทมหลงเหลืออยู่บ้างไหม!
เดินไปครึ่งชั่วโมง ยังไม่เห็นแม้แต่แครกเกอร์อัดแท่งสักชิ้น
มีแต่ขวดน้ำที่บรรจุของเหลวสีเหลืองอยู่บ้าง จะให้เธอหยิบมาเข้าใจผิดว่าเป็นชานมเย็นก็ไม่ไหวหรอก
เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลี่เฉิงจื่อก็หยุดฝีเท้า เธอนึกขึ้นได้ว่า บ้านหลายหลังในแถวนี้ก็มีไอเทมอยู่เหมือนกัน ที่นี่มีบ้านเยอะแยะ แต่บางหลังเป็นบ้านนิรภัย บางหลังก็เป็นบ้านพักทั่วไป
บ้านนิรภัยกับบ้านที่ไม่มีเจ้าของสามารถเข้าออกได้ตามใจ และในบ้านนิรภัยของจริงทุกหลังจะมีไอเทมระดับเดียวกันอย่างน้อยหนึ่งชิ้น ส่วนห้องอื่นก็มีเหมือนกัน แต่อัตราการพบต่ำกว่า
อย่างเช่นบ้านนิรภัยที่เธอผูกไว้ เตียงเล็กช่วยฟื้นฟูค่าความเหนื่อยล้าของร่างกายได้ เป็นไอเทมสีส้มชิ้นหนึ่ง
ตอนนี้มีตึกสูง 18 ชั้นอยู่ข้างเธอ เธอเข้าไปด้านใน หาบันได แล้ววิ่งขึ้นไปถึงชั้นบนสุดรวดเดียว แต่ละชั้นมีสี่ห้อง ประตูห้องหนึ่งปิดสนิท ส่วนอีกสามห้องเปิดอยู่
ห้องแรกมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนอน และห้องนั่งเล่น ทุกอย่างมีภายนอกสีเทาดำ
ห้องที่สองกับห้องที่สามเหมือนห้องแรกทุกอย่าง ก่อนเข้าแต่ละห้อง เธอเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง
พอเข้าไปแล้วก็ตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีไอเทม โดยไม่แตะต้องสิ่งของแม้แต่ชิ้นเดียว
หลายชั้นติดกันเป็นแบบนี้ทั้งหมด จนกระทั่งมาถึงชั้น 10 ประตูทั้งสี่ห้องเปิดอยู่
เธอพบชักโครกสีขาวนวลอยู่ในห้องหนึ่ง ในที่สุดก็เจอไอเทมแล้ว!
มือข้างหนึ่งวางลงบนถังพักน้ำของชักโครก (คำแนะนำสิ่งของ: ชักโครกสีแดง จำไว้ให้ดีว่ามันผลิตน้ำไม่ได้ ต้องใช้ร่วมกับแหล่งน้ำ และไม่ต้องสนใจว่าของข้างในหายไปไหน นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธออยากรู้)
ยกชักโครกขึ้นแล้วรีบวิ่งไปยังโถงบันได เอากลับไปจัดการธุระส่วนตัวเสียก่อน
พอลงมาถึงชั้นแปดก็เห็นชายหัวโล้นร่างใหญ่สวมเสื้อกล้าม กำลังดึงกางเกงขึ้นแล้วเดินออกมา! ปากยังคาบบุหรี่อยู่ พอเห็นหลี่เฉิงจื่อ ทั้งคู่ก็นิ่งงันไปชั่วขณะ
แต่ในวันแรก นอกจากพวกสันดานเลวแต่กำเนิดแล้ว ก็ยังไม่มีใครลงมือฆ่าคน ทุกคนยังรักษาความสงบต่อกันไว้แค่ภายนอก
ชายคนนั้นเห็นหลี่เฉิงจื่ออุ้มชักโครกอยู่ ก็หัวเราะเยาะ “โอ้โฮ~ คุณหนูนี่พิถีพิถันจัง ห้องน้ำมีอยู่เต็มไปหมด เข้าไปจัดการข้างในก็สิ้นเรื่องแล้ว!”
เธอได้ยินที่ชายคนนั้นพูดแน่นอน แต่การเข้าไปในบ้านของ “คนอื่น” โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นเรื่องเสียมารยาทอย่างยิ่งนะ~ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแอบใช้ของของคนอื่น~ รอดูเถอะ...
จะว่าไป แม้เมื่อวานกินยาเม็ดนั้นเข้าไปแล้วจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ แต่วันนี้ตอนอุ้มชักโครกวิ่ง กลับไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อยอย่างเห็นได้ชัด
ระหว่างทางยังเจอผู้คนมากมาย ทั้งผิวดำ ผิวขาว มีสารพัดแบบ! ตอนแรกพอเห็นหลี่เฉิงจื่อ ทุกคนก็มองมาทางนี้โดยไม่รู้ตัว
แต่พอเห็นเธออุ้มชักโครก สวมชุดคนไข้ ทุกคนก็เบือนสายตากลับไป
คนหนึ่งถึงกับรำพึงหลังหลี่เฉิงจื่อวิ่งผ่านไปว่า “บาปกรรมจริง ๆ แม้แต่คนบ้าก็ยังไม่เว้น!”
เธอกลับถึงบ้านนิรภัยอย่างราบรื่น ปิดประตู แล้วเอาชักโครกไปวางในห้องน้ำ
【ตรวจพบชักโครกแบบกดน้ำสีแดง ต้องการหลอมหรือไม่】
“ใช่”
【หลอมสำเร็จ ก่อนเชื่อมต่อกับแหล่งน้ำ ชักโครกใช้ได้เพียงครั้งเดียว】
หลังจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ หลี่เฉิงจื่อรู้สึกโล่งสบายไปทั้งกายใจ ดื่มน้ำหนึ่งอึกแล้วออกเดินทางต่อ
เพิ่งพ้นประตูบ้านนิรภัย ก็สบเข้ากับสายตาอำมหิตของชายชราคนหนึ่ง...
หลี่เฉิงจื่อรีบหดตัวกลับเข้าไป เหลือแค่ตาข้างเดียวโผล่ออกมา “มีอะไรก็พูดมา ถ้าไม่มีอะไรรีบไสหัวไป!”
ชายชราแสยะฟันเหลืองซี่ใหญ่ พูดอย่างหน้าด้านว่า “ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ แล้วฉันจะไม่เอาความกับเรื่องที่ผ่านมา ไม่อย่างนั้น... หึ ๆ”
ปัง! เธอปิดประตูบ้านนิรภัย หยิบมีดทำครัวออกจากตู้เสื้อผ้า! แล้วเปิดประตูบ้านนิรภัย ก่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว!
ฟันมันเลย! พ่อหนุ่มใหญ่ของฉัน!!
เดิมทีชายชราเห็นชั้นหนึ่งแล้วคิดจะเข้าไปพักสักหน่อย แต่กลับเปิดประตูไม่ได้ เขารู้สึกแปลกใจจึงรออยู่ตรงนี้มาตลอด พอเห็นหลี่เฉิงจื่อออกมาแล้วกลับเข้าไปอีก เขาก็ตั้งใจจะอาศัยความอาวุโสข่มเอาบ้านนิรภัยหลังนี้มาเป็นของตัวเอง
ใครจะคิดว่าจะเจอคนบ้าเข้าให้ เขาตกใจจนรีบวิ่งหนี! หลี่เฉิงจื่อไล่ตามอยู่ข้างหลังไม่หยุด
เธอไล่ตามจนชายชราล้มลง หอบหายใจอย่างหนัก มือกำเสื้อบริเวณหน้าอกแน่น คอเอียงไปด้านหนึ่ง ก่อนจะล้มแน่นิ่งไร้เสียง
หลี่เฉิงจื่อพอใจแล้ว
ถ้ามีดทำครัวใช้ฆ่าคนแล้วเอามาหั่นผักทำกับข้าวต่อ ไม่ว่ายังไงก็คงรู้สึกขยะแขยงอยู่บ้าง
แบบนี้ดีแล้ว! ชายชรารู้ความมาก ตายเองเสียเลย
เธอล้วงกระเป๋ากางเกงเขา เจอผลไม้รวมเหอเถียนเหว่ยสองห่อ จุ๊ ๆ! จะเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ จะทิ้งก็เสียดาย!
ยัดใส่กระเป๋า