แอนนี่เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวหลี่เฉิงจื่อ แล้วอุ้มดอกไม้ปากโตกลับไปทันที
เธอลูบหัวโตมหึมาของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า “กลับมาได้ก็ดีแล้ว กลับมาได้ก็ดีแล้ว”
จากนั้นก็อุ้มดอกไม้ปากโตเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง พนักงานคนอื่นยัดลูกบอลอุปกรณ์ใส่มือเธอ แล้วผลักเธอออกจากเขต “จุดชมวิวที่งดงามที่สุด” อย่างไม่ไยดี
เมื่อบิดเปิดลูกบอลอุปกรณ์ ข้างในคือชุดเสื้อผ้าหนึ่งชุด
（คำอธิบายสิ่งของ: ชุดอยู่บ้านฤดูร้อนสีเขียว เป็นเสื้อแขนสั้นกับกางเกงขาสั้นสีขาว ปรับอุณหภูมิให้เหมาะกับร่างกายได้ภายใน 160 องศา แถมยังช่วยให้ผิวขาวขึ้นด้วยนะ～）
เธอเก็บมันเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วเงยหน้าขึ้น
“เอ๊ะ～” จุดชมวิวขนาดใหญ่ขนาดนั้นหายไปไหนแล้ว? โลกภารกิจยังไม่จบไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ ๆ ถึงถูกรื้อไปเสียล่ะ
ไม่เข้าใจ และก็ไม่อยากเข้าใจด้วย
เจียงเจียงเริ่มเร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมายในวันนี้～ ก่อนจะถูกกลิ่นหอมร้ายกาจดึงดูด～
ร้านแผงลอย “ชุดท้องเสียถึงตาย กล้าก็มาสิ”
ร้านปิ้งย่างเล็ก ๆ กลางแจ้ง หลังเตาเหล็กมีชายเหงื่อท่วมศีรษะยืนอยู่ เขากำลังหยิบงาขาวหยิบหนึ่งโรยลงบนเนื้อเสียบไม้
“ไม้ละ 3 เหรียญ 2 ไม้ 5 เหรียญ”
“เสียบสดย่างสด น้ำมันฉ่าซู่ซ่า”
แถวที่ต่ออยู่ข้างหน้ายาวยิ่งกว่าชีวิตของหลี่เฉิงจื่อเสียอีก เหล่าผู้รอดชีวิตน้ำลายสอจนยืนกระทืบเท้าอยู่กับที่
ไม่ต้องคิดให้มาก หลี่เฉิงจื่อก็เข้าคิวด้วย กลิ่นหอมจริง ๆ
มองผู้รอดชีวิตพวกนั้นกินเข้าไปแล้วรีบตะโกนเรียกเถ้าแก่ให้ย่างเพิ่มอีก 4 ไม้ เธอก็รู้แล้วว่ารอบนี้ต้องปังแน่
ในที่สุดก็ถึงคิวเธอ “เถ้าแก่ เอา 4 ไม้ เพิ่มพริกด้วย”
“ได้เลย หาโต๊ะนั่งรอก่อน เดี๋ยวผมเอาไปให้”
เธอเลือกนั่งบนม้านั่งเตี้ย ๆ ตามสบาย แกะกระเทียมหนึ่งกลีบเข้าปาก กินเนื้อไม่กินกระเทียม ความหอมก็หายไปครึ่งหนึ่ง
“ฉันนั่งตรงนี้ได้ไหม?” เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ