“อย่าเปิดประตู อย่าเปิดประตู อย่าเปิดประตู”
“ฉันก็รู้ว่าไม่ควรเปิดประตู แต่ปัญหาคือพวกมันเคาะมาตั้งแต่กลับมาแล้ว! พอฉันตะโกนออกไป พวกมันก็ไปกันหมด”
เมื่อเห็นข้อความนี้ หลี่เฉิงจื่อก็ใจหล่นวูบ จบแล้ว เขาต้องตายแน่
การเคาะประตูเป็นแค่การตรวจสอบว่ามีใครอยู่ในห้องหรือไม่ วิธีที่ถูกต้องคือปิดหูให้สนิท อย่าส่งเสียงใด ๆ และยิ่งห้ามคิดถึงมัน
ดูเหมือนสายตาของคนท้องถิ่นจะมีปัญหา พวกมันใช้จมูกกับหูรับรู้มากกว่า ว่ามีอาหารอยู่รอบตัวหรือเปล่า
ชาติที่แล้ว บ้านนิรภัยของเธออยู่ชั้นบนสุด ชั้นหนึ่งมีสี่ห้อง เรียกได้ว่าเริ่มต้นได้เลวร้ายสุด ๆ แถมพื้นดินยังถล่มลงไปด้วย
เธอเองก็เคยเจอการเคาะประตูอย่างรุนแรงมาแล้ว
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่พูดสักคำ เอาแต่หลบอยู่ใต้เตียงและเคี้ยวแครกเกอร์อัดแท่ง
ตอนนั้นเธอคิดว่า หนีก็หนีไม่ได้ อยู่ได้อีกวันก็ถือว่าได้อีกวัน ต่อให้พวกมันพังประตูเข้ามาฆ่าเธอ อย่างน้อยก็คงหลุดพ้น แต่เธอก็ทำใจออกไปตายเองไม่ได้อยู่ดี
ไม่คิดเลยว่าจะรอดมาได้จริง ๆ
คราวนี้ 001 ไม่ได้บอกอะไรผู้รอดชีวิตเลย พิธีกรคราวก่อนบอกว่า 30 วัน ขอแค่ทนให้ครบ 30 วัน ก็จะถูกส่งไปยังโลกภารกิจ
ในโลกภารกิจจะหาไอเทมประเภทโจมตีได้ ที่นี่ไม่มีของแบบนั้น คนท้องถิ่นทำลายสิ่งของแทบทุกอย่างที่อาจทำร้ายพวกมันได้ทิ้งไปหมดแล้ว
ขวานดับเพลิงเล่มนั้นนับเป็นของใช้ในชีวิตประจำวันก็จริง เอาไว้ฆ่าคนได้ แต่ยังฟันหนังของคนท้องถิ่นไม่เข้าเลย
หลังอ่านบทสนทนาต่าง ๆ ในช่องภูมิภาคจบ เธอก็กดเปิดห่อของขวัญที่ได้รับจากการเติมเงินก่อนเข้าเกม ตอนนี้เธอมีช่องเก็บของติดตัว 12 ช่อง ในจำนวนนั้นมี 2 ช่องเป็นรางวัลจากการผ่านรอบคัดเลือก
ไอเทมชนิดเดียวกันในแต่ละช่องซ้อนกันได้ไม่จำกัดจำนวน