เคาะประตูร้านสัตว์เลี้ยงแล้วไม่มีใครเปิด แต่แผ่นหลังกลับรู้สึกเย็นวาบ พวกหมาป่าที่อาบน้ำเสร็จตั้งแต่ช่วงบ่ายยังไม่ได้ไปไหน พวกมันวนเวียนอยู่แถวนี้มาตลอด
พอเห็นหลี่เฉิงจื่อออกมา พวกมันก็ดีใจจนเนื้อเต้น
หมาป่า: ความพยายามไม่เคยทรยศหมาป่าที่มุ่งมั่น ออกมาหากินก็ต้องชดใช้ กล้าต่อยหมาป่า ไม่รักชีวิตแล้วหรือไง
ท่าไม่ดีแล้ว เธอรีบสวมหมวกนิรภัยสีเหลืองทันที
ลู่ลู่ทงเห็นหมาป่าทุ่งหญ้าจำนวนมากตรงหน้า ก็สะดุ้งไปเหมือนกัน
เขาคว้าตัวเธอไว้ แล้วพุ่งหายไปในพริบตา
เมื่อตั้งหลักได้อีกครั้ง ทั้งคู่ก็มาถึงสุสานผืนใหญ่ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
อาจเพราะมีมากเกินไป ลู่ลู่ทงจึงกระดากใจอยู่บ้าง เขาแสร้งพูดกับเธอว่า “ลำบากหน่อยนะ” พลางเคี้ยวแครอตในปากกรุบกรอบ
หลี่เฉิงจื่อ: ไม่ลำบากหรอก ชีวิตมันลำบาก
เงินที่หาได้ล้วนเป็นเงินจากหยาดเหงื่อและเลือด!
ระหว่างเก็บกวาดสุสาน เธอก็ทบทวนภารกิจในโลกนี้ไปด้วย เรียกได้ว่ากำไรเน้น ๆ ได้ไอเทมโจมตีมาสองชิ้น โดยเฉพาะหญ้าหางแมว คราวนี้บ้านนิรภัยปลอดภัยจริง ๆ แล้ว
ชาติก่อนเธอดิ้นรนอยู่ในนครน้ำหอมมาตลอด จนตายก็ยังไม่เคยเห็นคนพื้นเมือง ชาตินี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปหมด การต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จักสร้างแรงกดดันมหาศาล
ของใช้สิ้นเปลืองก็ไม่มีวันขาด แค่มีเสบียงสำรองอยู่ในคลัง ใจก็ไม่ต้องหวั่น
พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว การ์ดสมองคงหาได้ยาก เก็บเสบียงเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า ที่นั่นเป็นเขตเดียวที่กักตุนของได้
หลังเก็บกวาดเสร็จ ลู่ลู่ทงยื่นใบปลิวโรงแรมทุ่งหญ้าให้เธอ “เธอไปทำให้หมาป่าทุ่งหญ้าไม่พอใจเข้า คืนนี้ไปพักที่ดี ๆ เถอะ”
“ไม่อย่างนั้นอาจไม่ได้เห็นพระอาทิตย์พรุ่งนี้ก็ได้”
ทางเดินสายหนึ่งปรากฏขึ้น แยกพื้นที่ทุ่งหญ้ารอบด้านออกไปอย่างมิดชิด พร้อมนำทางไปข้างหน้า