“แม่ครับ พ่อทำเกินไปแล้ว”
อุจิวะ มาดาระคุกเข่าอยู่บนพื้น พึมพำกับโลงศพของมารดาเพียงลำพัง
ในสายตาของเขา มารดาถูกบิดาบังตาจนมิด จวบจนก่อนสิ้นใจยังมองไม่ออกว่าสามีเป็นคนเช่นไร
การทรยศภรรยาเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
มารดาเป็นผู้หญิงที่ดีงามถึงเพียงนั้น
แต่สุดท้ายกลับถูกบิดาปิดบังหลอกลวงมานานหลายปี
นี่ช่างน่าเศร้าเสียจริง
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกลานบ้าน เสียงสับสนวุ่นวายค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
อุจิวะ มาดาระรู้ว่าบิดาพาลูกนอกสมรสกลับมาแล้ว
“แม่ครับ ให้ผมช่วยดูหน่อยว่าลูกนอกสมรสที่พ่อทิ้งไว้ข้างนอกหน้าตาเป็นยังไง”
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินไปยังปากทางเข้าศาลาศพ
“มาดาระ มาได้จังหวะพอดี”
อุจิวะ ทาจิมะเห็นบุตรชายคนโตเดินออกมา จึงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาได้ยาก
“มาดูน้องสาวของแกเร็ว”
“พี่ใหญ่ ระวังตัวด้วย!”
อุจิวะ โยก้าวเข้ามาเตือนเสียงเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
“ลูกนอกสมรสคนนั้นมีอะไรแปลก ๆ!”
ตอนพบกันครั้งแรก เขากลับรู้สึกชอบลูกนอกสมรสคนนั้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ดูจากท่าทีของพี่น้องคนอื่น ๆ แล้ว พวกเขาก็เป็นเหมือนกัน
หากไม่จงใจกดความรู้สึกนั้นเอาไว้ ความรู้สึกชอบอย่างประหลาดก็คงไม่จางหายไป
อุจิวะ มาดาระไม่เข้าใจความหมายของคำเตือนจากน้องชายคนที่สาม เขามอง “เด็กหญิง” ที่ยืนว่าง่ายอยู่ข้างอุจิวะ ทาจิมะด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาคุ้นชินกับเด็ก ๆ ที่เปี่ยมด้วยไอสังหารท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งสงคราม แต่ไม่เคยเห็นเด็กที่ดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์เช่นนี้มาก่อน
“เด็กหญิง” คนนั้นหน้าตางดงามเกินไป ผิวขาวเนียนละเอียด ขนตายาวเรียว ใบหน้ากลมเล็กน่าเอ็นดู
เธอยืนนิ่งให้อุจิวะ ทาจิมะจูงมือ ดวงตาหลุบต่ำอย่างขลาดกลัว รอบกายไม่มีไอคมกริบของนินจาแม้แต่น้อย
มองแวบเดียว ใคร ๆ ก็คงคิดว่าเป็นเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงดูอยู่แต่ในคฤหาสน์
มีความไร้เดียงสาประหนึ่งไม่เคยผ่านสงครามอันโหดร้ายมาก่อน
จะอธิบายยังไงดีนะ
ในใจพลันเกิดแรงปรารถนาที่อยากปกป้องเธอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
โชคดีที่ความรู้สึกนั้นหายวับไปในพริบตา เขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ
“พ่อ นี่คือลูกนอกสมรสที่พ่อทิ้งไว้ข้างนอกงั้นเหรอ?”
สายตาของอุจิวะ มาดาระจับจ้องริงเซ็นอยู่ตลอด น้ำเสียงแข็งกระด้าง
เกินคาดไปหน่อย
เดิมทีเขาคิดว่าลูกนอกสมรสเป็นเด็กผู้ชาย ใครจะคิดว่าจะเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่ง
พูดตามตรง หน้าตาไม่เหมือนพ่อเลยสักนิด
เขาสงสัยอย่างยิ่งว่าอุจิวะ ทาจิมะถูกผู้หญิงข้างนอกหลอกเข้าให้แล้ว
อย่างไรเสีย เขาก็มองไม่เห็นความคล้ายคลึงระหว่างพ่อลูกบนตัวริงเซ็นเลย
อุจิวะ ทาจิมะได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของบุตรชายคนโต รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างไปชั่วขณะ
จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ามาดาระกำลังแสดงความไม่พอใจต่อเขา
“ริงเซ็น นี่พี่ชายคนโตของเจ้า”
ริงเซ็นได้ยินดังนั้นก็ทักทายอย่างว่าง่าย วัยยังน้อยจึงยังไม่เริ่มเสียงแตก
น้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟัง
“สวัสดีครับ พี่ใหญ่”
อุจิวะ มาดาระได้ยินเสียงนุ่มนิ่มของ “น้องสาวราคาถูก” แล้วรู้สึกราวกับโลหิตอุ่น ๆ ไหลจากหัวใจไปทั่วร่าง
อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังทำให้อารมณ์เบิกบานขึ้นมาอย่างประหลาด
เมื่อรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไรอยู่ รูม่านตาของเขาก็หดลงทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ในที่สุดตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าคำเตือนของน้องชายคนที่สามหมายความว่าอย่างไร
เด็กคนนี้มีอะไรแปลก ๆ จริงด้วย!
เขาไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ต่อลูกนอกสมรสที่จู่ ๆ บิดาก็พากลับมาเลย
ก่อนริงเซ็นจะมาถึง เขาคิดไว้แล้วว่าต่อให้ไม่รังแกอีกฝ่าย ก็จะไม่ทำดีด้วยแน่นอน
แต่ผลคือแค่พบกันครั้งแรกก็ทำให้เขาตกตะลึงถึงเพียงนี้
เธอทำได้อย่างไรกันแน่?
“มาดาระ”
อุจิวะ ทาจิมะเห็นบุตรชายคนโตไม่ตอบสนองอะไร จึงคิดว่าเจ้าหมอนี่ตั้งใจทำให้ริงเซ็นอับอาย สีหน้าพลันมืดครึ้ม
ไม่ว่าอย่างไรริงเซ็นก็เป็นน้องสาวของเขา ตั้งแต่เล็กก็ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอกเพียงลำพังและทนทุกข์ลำบาก
ตอนนี้กว่าจะได้กลับเข้าตระกูล ลูกชายคนโตก็ยังจงใจเมินเธออีก
ศักดิ์ศรีของผู้เป็นพ่อถูกลบหลู่ ทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมา
เจ้าพวกลูกอกตัญญูทั้งหลายไม่มีใครทำให้วางใจได้เลย เสื้อคับอกที่เพิ่งพากลับมานี่ช่างรู้ใจจริง ๆ
แค่ยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร ก็ทำให้คนอารมณ์ดีได้แล้ว
ความรู้สึกเช่นนี้ลูกชายไม่มีทางเทียบได้
อุจิวะ มาดาระดึงสติกลับมา สังเกตเห็นสีหน้าบึ้งตึงของบิดา และท่าทางที่ “น้องสาว” มองเขาอย่างระมัดระวัง
“ผมชื่อมาดาระ”
เขาทักทายอย่างขอไปที
ถึงน้องสาวที่บิดาเพิ่งพากลับมาคนนี้จะดูว่าง่าย แต่ยังไงเสียก็เป็นลูกนอกสมรสที่บิดาแอบมีไว้กับผู้หญิงสำส่อน โดยไม่บอกมารดา
ทั้งยังกลับมาตระกูลในช่วงที่มารดาเพิ่งเสียชีวิตพอดี
ยากที่ใครจะรู้สึกดีด้วย
พี่น้องหลายคนแค่ไม่ลงมือรังแกริงเซ็นก็นับว่าดีแล้ว
ส่วนจะให้รักและเอ็นดูเธอในฐานะน้องสาวงั้นหรือ?
อย่าหวังเลย!
อุจิวะ มาดาระไม่มีทางยอมรับลูกนอกสมรสที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ามาเป็นน้องสาวเด็ดขาด
“ริงเซ็น เขาก็เป็นคนแบบนี้ อย่าเก็บไปใส่ใจเลย”
อุจิวะ ทาจิมะเห็นอุจิวะ มาดาระทำท่าทีขอไปที ก็หน้าเครียดจนแทบอยากสั่งสอนเจ้าหมอนี่สักยก
เขากลัวว่า “ลูกสาว” จะคิดมาก จึงฝืนยิ้มอธิบาย
“ผมเข้าใจครับ พ่อ”
ริงเซ็นเข้าใจความคิดของพี่น้องเหล่านั้น
สถานะลูกนอกสมรสเป็นเรื่องที่ไม่น่าภูมิใจจริง ๆ...
เขาแค่อยากเติบโตอย่างสงบในตระกูล รอให้การสุ่มครั้งหน้าสุ่มได้คำสถานะดี ๆ
และเรียนรู้วิธีเป็นนินจาไปด้วย
หมู่บ้านที่เขาเคยอาศัยอยู่มีแต่คนธรรมดา ถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องสกัดชาคระอย่างไร
ในเมื่อเขาเป็นลูกนอกสมรสของอุจิวะ ทาจิมะ ก็ใช้สถานะนี้ฝึกฝนในตระกูลให้ดี
มีเพียงการแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น จึงจะมีชีวิตรอดในโลกที่ชีวิตคนไร้ค่าราวกับหญ้าฟางใบนี้ได้
ส่วนจะอยู่ร่วมกับพี่น้องต่างมารดาเหล่านี้อย่างไรน่ะหรือ?
ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ
แค่ทำตัวให้เป็นมิตรและวางตัวให้ต่ำลงหน่อยก็พอ
พวกเขาจะยอมรับหรือไม่ก็เป็นเรื่องของพวกเขา
ริงเซ็นจะไม่โกรธแค้นเพียงเพราะคนเหล่านี้ไม่ยอมรับเขา
เว้นแต่พวกเขาจะทำเกินไปจริง ๆ
อย่างเช่นจงใจรังแกเขา
มีพ่อราคาถูกอยู่ เรื่องแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นหรอก
สถานการณ์ที่แย่ที่สุดก็คงเป็นการถูกเมิน
แค่เติบโตอย่างสงบในแดนตระกูลอุจิวะได้ก็ดีมากแล้ว
เป็นลูกนอกสมรสก็เป็นไปสิ
จะมีข้อเรียกร้องมากมายไปทำไม
คนเราควรรู้จักพอและมีความสุขกับสิ่งที่มี
อย่างน้อยการอยู่ในแดนตระกูลอุจิวะก็ไม่ต้องกังวลว่าวันไหนจะมีโจรภูเขาบุกปล้นหมู่บ้าน
อุจิวะ ทาจิมะเห็นริงเซ็นว่าง่ายและรู้ความ ก็ยิ่งรักเสื้อคับอกตัวน้อยที่แนบชิดข้างกายคนนี้มากขึ้น
“ฉันขอเตือนพวกแกไว้ อย่ารังแกริงเซ็น”
เขาหุบยิ้ม สีหน้าเคร่งขรึมข่มขู่ทุกคน
“ตอนนี้เธอยังเป็นแค่คนธรรมดา ยังไม่เคยเรียนรู้วิชานินจา”
“ถ้าฉันรู้ว่าพวกแกแอบรังแกเธอ ก็อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี”
เขาไม่อยากให้ลูกอกตัญญูทั้งหลายรังแกริงเซ็นในที่ที่เขามองไม่เห็น
พี่น้องทั้งห้าคนพยักหน้าอย่างขอไปที
เมื่อรู้ว่าริงเซ็นเป็นเด็กผู้หญิงและยังไม่ใช่นินจา พวกเขาก็หมดความสนใจที่จะรังแกเธอทันที
แม้หลายคนจะไม่พอใจที่จู่ ๆ บิดาก็พาลูกนอกสมรสกลับมา แต่ก็ไม่ถึงกับไร้ศีลธรรมจนไปรังแกเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
พวกเขาทำไม่ลง
“ฉันจะพาเธอไปที่ห้อง”
อุจิวะ ทาจิมะจูงมือริงเซ็น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน
เขาเตรียมห้องของลูกสาวคนโปรดไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว
ถึงขั้นเตรียมตัวล่วงหน้าไปสอบถามลูกน้องที่มีลูกสาวหลายคน และนำรูปแบบห้องของลูกสาวพวกเขามาเป็นตัวอย่าง
ตั้งใจตกแต่งให้มีสีสันหวานแหววเป็นพิเศษ
เชื่อว่าลูกสาวต้องชอบแน่
“เดี๋ยวก่อน”
ริงเซ็นไม่ได้รีบร้อนจากไป แต่กลับมองทุกคนด้วยสีหน้าจนใจเล็กน้อย
เป็นความผิดของระบบเฮงซวยที่มอบคำสถานะอะไรนั่นให้เขาแท้ ๆ
ผลข้างเคียงรุนแรงเกินไปแล้ว!
“พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่เด็กผู้หญิง”
“???”