วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาถึงวันที่สองแล้ว วันนี้คือวันที่ 6 มีนาคม และเป็นเทศกาลหยวนเซียว
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น สิ่งแรกที่ตระกูลเผยออกจากบ้านคือคุณพ่อเผยและเผยเช่าหนิง
ตอนเย่จื้อฟางตื่นนอน เธอได้ยินเสียงบ่นของเผยเช่าหนิงดังมาจากลานบ้านอย่างชัดเจน "แม่ครับ ทำไมวันนี้เป็นวันเทศกาลแต่โรงเรียนไม่หยุดล่ะครับ ผมยังอยากไปร่วมกิจกรรมที่กรมทหารอยู่เลย ให้แม่ลาหยุดให้ผมวันนี้ได้ไหมครับ"
แม่ของเผยเช่าหนิงพูดด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง "ตอนนี้ลูกอยู่มอหกแล้ว เป็นช่วงสำคัญที่สุด กิจกรรมของกรมทหารมีทุกปี อยากไปเมื่อไหร่ค่อยไป วันนี้ลูกต้องไปโรงเรียนนะ เย็นนี้แม่จะทำของอร่อย ๆ ให้ รีบไปเถอะ ไม่ไปเดี๋ยวก็สายหรอก"
เผยเช่าหนิงทำท่าลังเลก่อนเดินออกจากลานบ้าน เธอหันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะขี่จักรยานออกไป
หลังจากที่เธอออกมาได้ไม่นาน พี่ชายและน้องสาวตระกูลเย่ก็เดินออกมาเช่นกัน แม่ของเผยเช่าหนิงรู้ดีว่า ทุกปีที่กรมทหารมีกิจกรรมสำคัญ สามีของเธอมักจะเข้าร่วมกิจกรรม และตอนกลางคืนกลับบ้านก็จะดึกกว่าปกติ
"เสี่ยวเย่ วันนี้เป็นเทศกาลหยวนเซียว คุณลุงของลูกไม่กลับมากินข้าวเย็น อาสะใภ้จะออกไปซื้อกับข้าวในช่วงกลางวัน อยากกินอะไรก็บอกอาสะใภ้มา"
เย่จื้อฟางสังเกตเห็นว่า ท่าทีของแม่เผยที่มีต่อพวกเขาสองคนเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นเพราะอะไร
เย่จื้อเหิงกำลังเข็นจักรยานอยู่ เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังหันไปตอบว่า "อาสะใภ้ครับ คุณลุงเผยบอกว่า ตอนบ่ายจะให้คนขับรถมารับผมกับน้องสาวไปร่วมเทศกาลที่กรมทหาร ค่ำนี้คงไม่กลับมากินข้าวที่บ้านครับ"