ในชั่วพริบตา หลี่จิ้งก็เข้าใจสิ่งที่เย่จื้อฟางหมายถึง ฝ่ามือของเย่จื้อเหิงชุ่มเหงื่อ อยากฟังว่าหลี่จิ้งจะพูดอย่างไร
ผ่านไปเนิ่นนาน หลี่จิ้งจึงค่อย ๆ เอ่ยว่า "สหายเย่เป็นคนดีมาก ฉันคิดว่าต่อไปเขาคงได้พบหญิงสาวที่ดีกว่านี้ ครอบครัวฉันเรียกค่าสินสอดอย่างเดียวก็ 500 หยวนแล้ว แถมยังต้องมีของหมั้นสามอย่างกับจักรยานหนึ่งคัน เงินจำนวนนี้มากเกินไปสำหรับพวกคุณจริง ๆ"
หลี่จิ้งไม่รู้เลยว่าเย่จื้อฟางหาเงินได้วันละเท่าไร หากบอกว่าเธอหาเงินได้ 500 หยวนต่อวัน คงเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการในตอนนี้แน่
"พี่หลี่ เงินสินสอด 500 หยวนกับของหมั้นสามอย่างและจักรยาน ฉันจัดการให้ได้ ตอนนี้ขอถามว่าพี่ถูกใจพี่ชายสองของฉันหรือเปล่า" เย่จื้อฟางถามอย่างร้อนใจ
สิ่งที่เย่จื้อฟางให้ไม่ได้ในตอนนี้คือบ้านในกรุงปักกิ่ง หากพี่ชายสองไปทำงานที่สถานีตำรวจได้ดี หนึ่งปีต่อมาได้จัดสรรบ้านก็แต่งงานกับหลี่จิ้งได้แล้ว
หลี่จิ้งเงยหน้าขึ้นมองเย่จื้อเหิงอีกครั้ง คราวนี้พยักหน้าตอบตรง ๆ
ตอนที่เย่จื้อฟางคิดว่าพี่ชายสองของตัวเองทื่อเหมือนท่อนไม้คงไม่รู้จักคิดเสียแล้ว เย่จื้อเหิงกลับเอ่ยปากว่า "หลี่จิ้ง ผมเป็นคนบ้านนอก พูดไม่ค่อยเก่ง ไม่เคยมีแฟน แต่ตั้งแต่เจอคุณครั้งแรกผมก็ชอบคุณแล้ว ดีใจมากที่คุณชอบผม ต่อไปผมจะดูแลคุณอย่างดี"
เย่จื้อฟางก็กินอิ่มพอสมควร ฉวยโอกาสตอนไปเข้าห้องน้ำไปจ่ายค่าอาหารด้านหน้า ให้โอกาสพี่ชายสองกับหลี่จิ้งได้คุยกันมากขึ้น