เย่จื้อฟางที่เดินจากมานั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ เมื่อก่อนตอนที่เฉินตงผิงบอกว่าเธอเป็นคนดี เธอยังไม่รู้สึกอะไรมากนัก แต่พอเด็กสาวสองคนนี้บอกว่าเธอเป็นคนดี ทำไมมันถึงฟังแล้วน่ารำคาญนักนะ!
อย่างแรกเลย การที่เธอจะรับเลี้ยงใครหรือไม่นั้น มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอเอง แต่ไม่มีทางที่จะให้ใครมาจับตัวไปก่อนแน่นอน พวกเธอไปขอความช่วยเหลือจากรัฐ หรือขอความช่วยเหลือจากคนใจดีคนอื่นก็ได้
อย่างที่สอง เธอแค่ยื่นเส้นบะหมี่เปล่าให้เด็กสาวสองคนนี้ไม่กี่ชาม แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเด็กสองคนนี้คิดว่าเธอเป็นคนรวย
สุดท้ายก็คือ เย่จื้อฟางมองเห็นแววตาของเด็กสาวที่ดูโตกว่าวัยในสายตาของเด็กที่อายุมากกว่าคนนั้น เด็กสาวแบบนี้มีแผนการที่ลึกซึ้ง เธอไม่สามารถรับมือกับเด็กสาวแบบนี้ได้
เฉินตงผิงเองก็สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเย่จื้อฟาง ในมือยังถือเสื้อผ้าที่เหลือจากการขายวันนี้
ก็ในวันนี้แหละที่เขาได้เห็นความแตกต่าง เมื่อวานนี้เสื้อผ้าจำนวนเท่ากัน แถมยังไม่ใช่วันหยุด แต่เย่จื้อฟางกลับขายเสื้อผ้าหมดเกลี้ยง
วันนี้เป็นวันหยุดแท้ๆ แต่เขาต่อให้พูดจนปากเปียกก็ยังขายเสื้อผ้าเหล่านี้ไม่ได้เลย ดูท่าฝีมือของเขายังห่างชั้นนัก
"ต้าหยา เอ้อหยา ไม่ใช่พี่ไม่ช่วยพวกหนูพูดแทนหรอกนะ แต่ว่าตอนนี้พี่สาวเองก็อาศัยอยู่ในที่เล็กๆ แถมยังเป็นบ้านเช่า ไม่มีที่เหลือให้พวกหนูอยู่ อีกอย่างงานบ้านพวกนั้นก็ไม่ต้องให้พวกหนูมาช่วย พี่ว่าไปขอให้คนใจดีคนอื่นรับเลี้ยงพวกหนูเถอะ"