หลังจากคืนม้านั่งตัวดีแล้ว เย่จื้อฟางเดินนำหน้าไปก่อน ส่วนเฉินตงผิงถือของที่เหลือด้วยมือเดียวเดินตามมาติด ๆ
ตอนนี้แผนกรองเท้ายังคงเป็นรองเท้าผู้หญิงเป็นหลัก ร้านขายส่งรองเท้าผู้ชายมีน้อยแถมคนซื้อก็น้อย นั่นคือเหตุผลว่าทำไมร้านขายส่งรองเท้าผู้ชายถึงมีน้อย
เดินดูอยู่รอบหนึ่ง เย่จื้อฟางพบว่ารองเท้าผู้ชายทั้งหมดมีแค่ไม่กี่ประเภท รองเท้าหนัง รองเท้าผ้าใบพื้นพลาสติกสีขาวขอบผ้ากำมะหยี่สีดำ รองเท้ากีฬาหุยลี่ และรองเท้าผ้าใบปล่อยทหารหุ้มข้อสีดำ ซึ่งเป็นรองเท้าที่ถูกที่สุดในบรรดารองเท้าทั้งหมด
เย่จื้อฟางถูกใจรองเท้ากีฬาหุยลี่ เพราะนักเรียนสมัยนี้ส่วนใหญ่ใส่แบบนี้กันทั้งนั้น
“เถ้าแก่ ช่วยหยิบรองเท้ากีฬาสีขาวแบบนี้ให้คู่หนึ่ง เฉินตงผิง เธอใส่รองเท้าเบอร์อะไร บอกเถ้าแก่เร็วเข้า”
เฉินตงผิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย เท้าของเขาตอนนี้ใส่เบอร์ 36 อยู่ แต่ตอนนี้คงเป็นเบอร์ 37 แล้ว
เถ้าแก่เจ้าของร้านรออยู่นานไม่ได้ยินเสียงตอบ ก้มมองเท้าของเฉินตงผิงก็พอเดาได้
“เด็กหนุ่มคนนี้เท้าแค่เบอร์ 37 เอง เดี๋ยวฉันหยิบมาให้ลองสักคู่”
เถ้าแก่คิดไม่ตก เด็กผู้ชายคนนี้ใส่เสื้อผ้าใหม่ทั้งตัว แต่ทำไมกลับใส่รองเท้าที่หัวโผล่ออกมาแบบนั้น ดูแล้วไม่เหมือนคนขาดแคลนเงิน
เนื่องจากที่แผงขายมีป้ายราคาติดไว้ เฉินตงผิงเห็นว่ารองเท้าผ้าใบสีขาวแบบนี้คู่ละ 35 หยวน ในขณะที่รองเท้าปล่อยทหารแค่ 6 หยวนเท่านั้น