"พี่ชายสอง ท่านกลับไปเปลี่ยนชุดที่สถานีตำรวจก่อนเถิด แล้วขอยืมกระดาษกับปากกามาเขียนจดหมายถึงคุณพ่ออุปถัมภ์สักฉบับ เราย้ายบ้านโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ตลอดช่วงที่ผ่านมาคุณพ่ออุปถัมภ์ดูแลพวกเราดีมาก ก่อนจากไป ทิ้งจดหมายไว้สักฉบับย่อมดีกว่า" เย่จื้อฟางเสนอ
ตอนนี้เย่จื้อเหิงเชื่อฟังน้องสาวที่สุด น้องสาวพูดถูก ตอนทำงานใส่ชุดตำรวจได้ แต่ตอนไม่ทำงานไม่จำเป็นต้องใส่ชุดนี้ตลอดเวลา
คราวนี้เย่จื้อฟางไปส่งพี่ชายสองที่สถานีตำรวจ ตำรวจทุกนายมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าส่วนตัว เย่จื้อเหิงรีบเข้าไปเปลี่ยนกลับเป็นชุดฤดูใบไม้ร่วงของกรมทหารที่สวมเมื่อช่วงสาย
อันที่จริงเย่จื้อฟางเขียนจดหมายถึงคุณพ่อเผยเองก็ได้ ทว่าลายมือตัวเล็กที่งดงามกลับเปิดเผยตัวตนของคนได้ง่ายกว่า หรืออาจกล่าวได้ว่านางกลัวให้คุณพ่ออุปถัมภ์รู้ว่านางมีความรู้
เมื่อหยิบปากกาขึ้นมา เย่จื้อเหิงก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร "เสี่ยวฟาง เจ้าจะเขียนอะไร เจ้าพูดมา ข้าเขียนให้"
จนถึงตอนนี้เย่จื้อเหิงก็ยังไม่รู้ว่าวิญญาณในร่างน้องสาวตอนนี้เป็นอีกคนหนึ่งแล้ว การบอกว่าเขามีสติปัญญากลับคืนมาก็พอให้เขาเชื่อได้ แต่ถ้าให้เขารู้ว่าน้องสาวรู้รอบด้านและมีความรู้ เขาคงรับไม่ได้ไม่ว่าอย่างไร
"พี่ชายสอง ท่านก็เขียนว่า ท่านคุณลุงเผย ครั้นได้อ่านจดหมายก็เสมือนได้พบหน้า ข้าและเสี่ยวฟางหาที่พักใหม่ได้แล้ว ขอบคุณที่ท่านคอยดูแลตลอดมา เมื่อสัญญาหมั้นหมายของสองครอบครัวสิ้นสุดลงแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องพักอยู่ที่ตระกูลเผยต่อไป อีกทั้งบุตรของตระกูลเผยก็มิได้ต้อนรับเรา เมื่อท่านได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าพาเสี่ยวฟางออกมาแล้ว ส่วนรถจักรยาน ขอถือว่าเราซื้อต่อด้วยเงิน ในนี้มีเงิน 200 หยวน เป็นค่ารถจักรยาน อีก 15 หยวนเป็นค่าอาหารของข้ากับเสี่ยวฟางในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ต่อไปพวกเราจะมาเยี่ยมท่านบ่อย ๆ"