เย่จื้อเหิงก็จำคนผู้นี้ได้ในทันที เย่จื้อฟางที่เดินตามหลังมาปิดประตูรั้วบ้านลงอย่างเบามือ เพราะอย่างไรที่นี่ก็คือบ้านตระกูลเผย การเข้าออกต้องรู้จักมารยาทด้วย
“หลี่จิ้ง นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเองนะ มาที่นี่ได้ยังไง มีธุระอะไรกับผมรึเปล่า” เย่จื้อเหิงอดถามไม่ได้
ก็เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อวันศุกร์ หลี่จิ้งและโจวฮุ่ยหมิ่นได้รายงานเรื่องนี้ต่อหัวหน้าโรงงาน แน่นอนว่าส่วนใหญ่เพื่อขอเพิ่มรางวัลให้เย่จื้อเหิง
เหตุผลที่พวกเธอไม่ได้รับบาดเจ็บก็เพราะเย่จื้อเหิงเป็นสำคัญ จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้ผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ แล้วต่อไปใครจะอยากเป็นคนดีล่ะ จะปล่อยให้คนดีต้องเสียใจได้ยังไง!
หลังจากหารือกันทั้งวัน ในวันเสาร์นั้นเอง โรงงานตัดสินใจมอบเงินรางวัลห้าร้อยหยวนให้เย่จื้อเหิง โดยให้เหตุผลว่าเขาได้ช่วยรักษาเงินเดือนหนึ่งเดือนของพนักงานทุกคนในโรงงานไว้ได้ ซึ่งเป็นจำนวนเงินมหาศาล
เนื่องจากตอนนั้นเย่จื้อเหิงลงบันทึกไว้ที่สถานีตำรวจแค่ที่อยู่ปัจจุบันและไม่มีข้อมูลติดต่ออื่น หลี่จิ้งจึงแอบจดที่อยู่ปัจจุบันของเย่จื้อเหิงไว้เงียบ ๆ
ดังนั้นเธอจึงเป็นตัวแทนของโรงงานมามอบเงินรางวัลสำหรับความกล้าหาญให้แก่เย่จื้อเหิง
“สหายเย่ ฉันเห็นที่นี่เป็นเขตที่พักครอบครัวทหาร นึกไม่ถึงว่าเธอจะเป็นครอบครัวทหารด้วยนะ ว่าแต่... นี่เงินห้าร้อยหยวน ฉันเป็นตัวแทนพนักงานทั้งโรงงานมามอบเงินรางวัลความกล้าหาญให้เธอ มันเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ ถือไว้เถอะ”
พูดพลาง หลี่จิ้งก็ยื่นธนบัตรใบละร้อยห้าใบใส่มือเย่จื้อเหิงโดยตรง