ห้องอับชื้นไร้อุปกรณ์ทำความร้อนใด ๆ ตอนนี้อุณหภูมิภายนอกอยู่ที่ประมาณลบห้าองศา ในนี้ดีกว่าข้างนอกนิดหน่อย ราว ๆ ห้าหกองศา มองเห็นลมหายใจเป็นไอขาวเลยทีเดียว
เตียงเดี่ยวสองเตียงชิดผนังคนละด้าน กลางห้องมีโต๊ะสี่เหลี่ยม บนโต๊ะวางแก้วน้ำสองใบ แต่เห็นได้ชัดว่าเช็ดไม่สะอาด
เท่านั้นยังไม่พอ หลังประตูห้องมีอ่างน้ำเหล็กตั้งอยู่ แขวนผ้าขนหนูออกเหลืองผืนหนึ่ง แม้แต่เครื่องนอนบนเตียงเดี่ยวทั้งสองก็ส่งกลิ่นอับชื้น ไม่รู้ว่าอยู่ที่แบบนี้จะป่วยหรือเปล่า
เย่จื้อฟางมีชีวิตสองชาติไม่เคยเห็นห้องเรียบง่ายทรุดโทรมเช่นนี้ ที่นี่สู้บ้านในชนบทของเธอยังไม่ได้ เธอเริ่มสงสัยว่ามีคนอยู่ที่นี่จริง ๆ หรือ
ขณะนั้นเอง พี่สาวที่ตอนรับพวกเขาก่อนหน้านี้ก็ยกกาน้ำร้อนเดินเข้ามา วางกาน้ำลงบนโต๊ะตัวเดียวอย่างเป็นธรรมชาติ
"คุณสองคน ออกนอกบ้านก็ต้องเก็บของใช้ส่วนตัวให้ดี ตอนนอนกลางคืนต้องล็อกประตูจากด้านในนะ โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ของเราสภาพอาจจะเรียบง่ายทรุดโทรมหน่อย แต่ราคาถูกก็ย่อมเป็นแบบนี้ โรงแรมใหญ่ของรัฐดีจริง แต่ไม่ลองดูราคาต่อคืนสิ ยังไงที่นี่ก็มีที่ให้นอน ถ้ามีอะไรก็มาหาฉันที่หน้าประตู ดึกแล้ว รีบอาบน้ำนอนเถอะ"
หญิงคนนั้นก็รู้ว่าโรงเตี๊ยมสภาพไม่ดี ไม่งั้นคงไม่คิดราคาถูกขนาดนี้ อีกอย่างเงินเก็บไปแล้วก็ไม่มีทางคืน
เมื่อหญิงนั้นออกไป เย่จื้อเหิงก็ถอดกระเป๋าผ้าใบออกจากตัววางบนเตียง มองเห็นน้องสาวยังยืนนิ่ง ก็เอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า "เสี่ยวฟาง ให้พี่ชายสองไปตักน้ำมาให้ล้างหน้าก่อน แล้วรีบนอนเถอะ ที่นี่ไม่อุ่นเหมือนบ้านเรา ตอนกลางคืนไม่ต้องถอดเสื้อผ้า นอนคลุมผ้าห่มไปเลย"