เฉินตงผิงที่นั่งก้มหน้าอยู่บนเตียงเดี่ยวของตน เงยหน้าขึ้นมาทันใด น้ำตาไหลอาบแก้ม ระหว่างทางเขาคิดมากมาย แต่ไม่เคยคิดว่าพี่สาวที่เขารับนับถือจะดีกับเขาถึงเพียงนี้ ยอมออกหน้าแทนเขาอย่างไม่ลังเล
เฉินตงผิงยกมือปาดน้ำตาที่หางตา "พี่ครับ บ่ายนี้ผมกลับบ้านไปแล้ว ผมรู้แล้วว่าพ่อแม่ตายยังไง"
เย่จื้อฟางคิดสักครู่ก็ดึงเก้าอี้มานั่ง เธอรู้ว่าพ่อแม่ของเฉินตงผิงเสียชีวิตจากควันถ่านพิษ ในยุคนี้ถ้าป้องกันไม่ดีก็เกิดเรื่องแบบนี้ได้ง่าย เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้เป็นครั้งคราว
"งั้นก็เล่าให้ฉันฟังสิ"
จากนั้นก็เป็นความเงียบยาวนาน แต่เย่จื้อฟางมีเวลาเหลือเฟือ และตอนนั้นพี่ชายสองก็ยังไม่กลับบ้าน
"อาสองของผมปีนขึ้นหลังคาห้องนอนพ่อแม่คืนก่อนเกิดเรื่อง เอาขี้กบยัดลงปล่องไฟเยอะเลย ควันเลยระบายออกไปไม่ได้ ย้อนเข้าในห้อง แล้วหน้าต่างหน้าหนาวก็ปิดแน่น พ่อแม่หายใจเอาก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์มากเกินไปตาย พี่ครับ ผมอยากแก้แค้น"
ประโยคสุดท้าย ดวงตาของเฉินตงผิงปล่อยประกายราวกับหมาป่าดุร้าย
เย่จื้อฟางรู้ว่าสิ่งที่เฉินตงผิงพูดนั้นเป็นไปได้สูง แต่การฆ่าคนนั้นผิดกฎหมาย
ครั้งนี้เย่จื้อฟางไม่ออกความเห็นให้เฉินตงผิงตามอำเภอใจ กลับถามด้วยความสงบว่า "เฉินตงผิง งั้นเธอมีไอเดียดี ๆ บ้างไหม"
"พี่ครับ อาทิตย์หน้าผมจะไปเปลี่ยนชื่อในทะเบียนบ้านที่ฝ่ายทะเบียนของสถานีตำรวจ แล้วขายบ้านหลังเก่า ไล่เจ้าสองกับป้าสะใภ้คนที่สองออกไป หลังจากนี้เป็นตายยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผม แล้วผมก็จะไม่นับญาติกับพวกเขาด้วย"