"อืม บางทีสาวคนนั้นอาจจะยังไม่ได้เห็นหนังสือพิมพ์ หรือไม่ก็อาทิตย์หน้าอาจจะมา ตอนนั้นคนอื่นมาแล้วต้องสุภาพกับเขาให้มาก ๆ หน่อย อย่าเพิ่งทำให้เขาตกใจหนีไปเสียก่อน"
ในมุมมองของหัวหน้าสถานี นี่เป็นเรื่องดีเสียเหลือเกิน ถ้าสาวคนนั้นเห็นข่าวก็รับรองว่าต้องมา
แต่ไม่คิดเลยว่า เย่จื้อฟางจะทำตรงกันข้าม อีกอย่างตัวเองก็ไม่ได้อยากดังตั้งแต่แรก เงินร้อยหยวนน่ะยังไม่เห็นเป็นของหายากเลย
มาถึงวันอาทิตย์อย่างยากลำบาก ในที่สุดวันนี้ก็ถึงคราวที่เย่จื้อเหิงได้หยุดพัก อยู่บ้านว่างจนเบื่อ เขาอยากโทรศัพท์กลับบ้านไปบอกว่าปลอดภัยดี แล้วก็อยากเจอน้องสาวด้วย อยากกินข้าวกับน้องสาวสักมื้อ
ตอนนี้ที่ตงเป่ย์ชนบทฟ้าก็สว่างเร็ว หลายครอบครัวยิ่งตื่นหลังจากไก่ขันแล้วฟ้ายังไม่สว่างด้วยซ้ำ
ก่อนอื่นก็ต้องจุดไฟทำกับข้าว แล้วก็ต้องดูแลไก่ เป็ด หมูที่เลี้ยงไว้ที่บ้าน สัตว์พวกนี้ก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน
พ่อของเย่นั่งจุดยาเส้นอยู่ข้างเตียง สูบบุหรี่ไปพลาง ในใจคิดถึงลูกสาวลูกชายที่อยู่ไกลถึงกรุงปักกิ่งคู่นั้น แล้วก็คิดว่าเสี่ยวฟางได้รับทะเบียนบ้านกับของพวกนั้นหรือยัง แล้วก็ไม่รู้จักโทรศัพท์มาหาที่บ้านบ้างเลย
ในครัวพี่สะใภ้ใหญ่กับแม่ของเย่กำลังง่วนอยู่ คนหนึ่งทำกับข้าว อีกคนใช้เตาอีกเตาต้มอาหารหมู ครอบครัวธรรมดาใช้ชีวิตก็ใช่ว่าจะพึ่งพาที่ดินไม่กี่หมู่ตลอดทั้งปีได้
พี่ชายใหญ่เย่จื้อหย่วนถึงแม้จะเป็นเสมียนอยู่ในหมู่บ้าน แต่เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้านตอนนี้ก็ต้องให้เขาทำ ใครใช้ให้เมื่อก่อนงานพวกนี้เป็นหน้าที่ของน้องชายสอง ตอนนี้คนอื่นไปอยู่กรุงปักกิ่งแล้ว ดันรู้สึกว่ากรุงปักกิ่งดีก็เลยไม่กลับมา เพราะงั้นงานในบ้านก็เลยตกมาอยู่ในมือเขา