อีกด้านหนึ่ง ณ คณะกรรมการหมู่บ้านในชนบทห่างไกลทางตะวันออกเฉียงเหนือ พ่อของเย่มองดูพนักงานไปรษณีย์ใส่ทะเบียนบ้าน หนังสือรับรองสถานภาพโสด ประวัติการแสดงออกทางการเมือง และประวัติอาชญากรรมของครอบครัวลงในซองใส พร้อมทั้งกระดาษที่เขียนที่อยู่ไว้ข้างใน
“สหายครับ ของพวกนี้ส่งไปกรุงปักกิ่ง นานแค่ไหนถึงจะได้รับ แล้วจะไม่หายกลางทางใช่ไหม” พ่อของเย่ถามด้วยความเป็นห่วง
ปกติของพวกนี้ต้องไปส่งที่ไปรษณีย์อำเภอ แต่เพราะหมู่บ้านไกลจากอำเภอมาก และทุกสองสามวันพนักงานไปรษณีย์จะเข้ามาในหมู่บ้าน ก็ถือว่าให้บริการรับฝากส่งแทน
ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวฟางโทรมาบอกด้วยตัวเองว่าต้องการของพวกนี้ คงไม่มีทางเอาเอกสารสำคัญแบบนี้ให้คนนอกหรอก
พนักงานชายท่าทางสบาย ๆ ตอบว่า “ผอ.หมู่บ้านเย่ เรื่องนี้คุณวางใจได้เลย พวกนี้ส่งแบบลงทะเบียนพิเศษ มีหลักฐานตรวจสอบได้ทุกขั้นตอน ส่วนเวลาก็ปกติเจ็ดถึงสิบวัน ช้าก็สิบสองถึงสิบห้าวัน ยังไงของพวกนี้ก็ถึงแน่นอน คุณสบายใจได้เลย”
พ่อของเย่มองตามพนักงานไปรษณีย์ไปจนลับตา ลูกชายคนโตเย่จื้อหย่วนก็อยู่ข้าง ๆ เพราะของสำคัญขนาดนี้ พวกเขาก็ไม่วางใจให้พนักงานไปรษณีย์เหมือนกัน
“พ่อครับ เสี่ยวฟางบอกว่าจะย้ายทะเบียนบ้านไปกรุงปักกิ่ง มันเชื่อถือได้จริงเหรอ” เย่จื้อหย่วนพึมพำ
พ่อของเย่เอามือไพล่หลัง ที่จริงในใจเขาก็ไม่มั่นใจ ลูกโตแล้วก็มีความคิดของตัวเอง คงไม่ถูกคนอื่นหลอกหรอกนะ