เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าโรงแรมเล็กก็เป็นเวลาแปดโมงเช้าแล้ว
เนื่องจากในจดหมายมีเพียงที่อยู่โดยละเอียด แต่ไม่มีหมายเลขโทรศัพท์ใด ๆ จึงต้องพึ่งพี่ชายสองเย่จื้อเหิงถามทางไปตลอด
"ที่นี่เป็นที่อยู่ของครอบครัวทหาร พอไปถึงที่นั่นแล้วค่อยถามอีกที ตอนนี้สภาพความเป็นอยู่ดีขึ้นแล้ว เมื่อก่อนได้ยินว่าครอบครัวทหารอาศัยอยู่ใกล้กับหน่วยทหาร" ป้าใหญ่ของโรงแรมพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก
และยังบอกทิศทางการนั่งรถด้วย โชคดีที่ระยะทางประมาณครึ่งชั่วโมง
ไม่นาน สองพี่น้องตระกูลเย่ก็ขึ้นรถประจำทางมุ่งหน้าไปยังเขตที่พักครอบครัวทหาร คนเบียดเสียดกันเป็นเรื่องเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้เย่จื้อเหิงสะพายเพียงกระเป๋าผ้าสองใบ กระเป๋าที่ใส่อาหารมีเพียงกาน้ำหนึ่งใบ
เย่จื้อฟางพบว่าพี่ชายสองให้การดูแลเอาใจใส่ดีมาก ถึงแม้ในรถจะแออัด แต่พี่ชายสองก็ยังคงล้อมเธอไว้ด้านหน้า และไม่ยอมให้คนข้าง ๆ มาเบียด
ด้วยความคิดถึงกรุงปักกิ่งทุกครั้งที่มา เย่จื้อฟางมองทิวทัศน์ระหว่างทาง ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับภาพของกรุงปักกิ่งในอีกสี่สิบปีข้างหน้า หากไม่ใช่เพราะมีป้ายบอกทางต่าง ๆ บนถนน เธอคงคิดว่ามาถึงเมืองที่ค่อนข้างใหญ่บางแห่ง
เมื่อสองคนลงจากรถประจำทาง ก็พบว่าที่นี่แตกต่างจากหน้าสถานีรถไฟอย่างสิ้นเชิง มองเห็นผู้คนในเครื่องแบบทหารได้ทั่วทุกหนแห่ง แน่นอนว่ายังมีสตรีและเด็กมากกว่า
เย่จื้อเหิงหยิบจดหมายในมือขึ้นมาดูอีกครั้ง ใช่ที่ไหนสักแห่งแถวนี้ แต่ก็ไม่มีเลขที่บ้านที่แน่ชัด ดูเหมือนต้องถามว่าใครรู้จักตระกูลเผยบ้าง