หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในช่วงบ่าย เย่จื้อฟางจึงไปที่ห้างสรรพสินค้ารัฐบาลบนถนนหวังฝูจิ่งที่เคยไปครั้งก่อนเพียงลำพัง ที่นั่นนอกจากจะมีเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านครบครันแล้ว ยังมีบริการจัดส่งถึงบ้านอีกด้วย
อย่างน้อยก็สะดวกกว่าการซื้อจากที่อื่น แถมสินค้าก็ยังมีการรับประกัน
ครั้งนี้เย่จื้อฟางไม่ได้ให้พนักงานขายช่วยแนะนำ บนชั้นวางด้านหลังเคาน์เตอร์มีโทรทัศน์สีวางอยู่แค่ไม่กี่รุ่น แบ่งเป็นขนาด 14 นิ้ว 18 นิ้ว และ 20 นิ้ว โดยของในประเทศส่วนใหญ่เป็นยี่ห้อหมู่ตาน
แน่นอนว่ามีของนำเข้าด้วย มียี่ห้อฮิตาชิ พานาโซนิค และโตชิบา ราคาก็สูงกว่าของในประเทศเล็กน้อย
ขณะที่เย่จื้อฟางกำลังลังเลว่าจะเลือกโทรทัศน์สีที่ผลิตในประเทศหรือของนำเข้าดี ก็ได้ยินเสียงพูดคุยของลูกค้าสองคนข้างๆ ลอยมาเข้าหู
“เธอจะหลงใหลของนอกไม่ได้นะ ของของพวกเด็กเกาะญี่ปุ่นนั่นจะเป็นของดีอะไรได้ อย่าลืมสิว่าก่อนการปลดปล่อยพวกมันทำกับเรายังไง ทุกวันนี้ของที่ผลิตในประเทศคุณภาพก็ไม่แย่ อีกทั้งยังมีบริการหลังการขาย จะซื้อก็ต้องซื้อของในประเทศ สนับสนุนอุตสาหกรรมของเราเอง”
เย่จื้อฟางพยักหน้า สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่ผิดเลย ไม่ว่าเวลาใด เราก็ต้องไม่ลืมความอัปยศที่เคยได้รับ
“ฉันขอโทรทัศน์สี 20 นิ้วหนึ่งเครื่อง นี่แหละยี่ห้อหมู่ตาน” เย่จื้อฟางชี้นิ้วไปยังตำแหน่งที่เด่นสะดุดตาที่สุด
มีคนถามว่าทำไมไม่ซื้อเครื่องที่ใหญ่กว่านี้ ไม่ใช่ว่าเย่จื้อฟางไม่อยากซื้อเครื่องใหญ่กว่านี้หรอก ทว่าปัจจุบันขนาดโทรทัศน์ที่ใหญ่ที่สุดในตลาดคือ 20 นิ้ว กว่าจะมีขนาดที่ใหญ่กว่านี้ก็ต้องถึงช่วงปลายยุค 80 โน่น