ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า ภายในมหาวิทยาลัยเงียบสงัด ราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่ มีเพียงซอมบี้นับไม่ถ้วนเดินเตร็ดเตร่อยู่ตามมุมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยอย่างเงียบงัน
มหาวิทยาลัยที่เคยงดงามและสงบร่มรื่น บัดนี้พังพินาศจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม คราบเลือดกับชิ้นส่วนแขนขากระจัดกระจายให้เห็นทุกหนแห่ง ถึงขั้นมีไส้และอวัยวะภายในเกลื่อนพื้น อากาศอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปนกลิ่นเน่าเหม็นจาง ๆ เป็นกลิ่นเฉพาะของวันสิ้นโลก
คนทั่วไปเจอสภาพแบบนี้คงกรีดร้องหรือไม่ก็อาเจียน
แต่ฉู่เยว่ผ่านโลกมามากแล้ว สภาพแวดล้อมแค่นี้ยังถือว่าดี อีกสองวันพอซอมบี้เน่า กลิ่นนั่นแหละถึงจะชวนคลื่นไส้!
ฉู่เยว่หลบซอมบี้อย่างระมัดระวัง ก่อนวิ่งไปทางประตูหลังของมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยซีเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในมณฑลหนาน ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในเขตพัฒนาเศรษฐกิจหลานเฉิง มีพื้นที่หลายพันไร่ เส้นทางเดียวที่ฉู่เยว่ยังจำได้คือจากโรงอาหาร 2 ไปยังประตูหลัง
ซอมบี้ในมหาวิทยาลัยมีมากเกินไป ต่อให้ฉู่เยว่ระวังแค่ไหน ก็ยังมีซอมบี้สองสามตัวที่หลบไม่พ้น แต่ตอนนี้เธอไม่ได้เห็นซอมบี้ระดับเริ่มต้นพวกนี้อยู่ในสายตาแล้ว
แม้ตอนนี้เธอจะยังเป็นมือใหม่ แต่ทุกครั้งที่สู้กับซอมบี้ สัญชาตญาณการต่อสู้ทั่วร่างก็ถูกปลุกขึ้น อะดรีนาลีนหลั่งออกมามหาศาล จนแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด
เธอรู้ดีว่าในวันสิ้นโลก มีแต่ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่มีใครล้มเธอได้ง่าย ๆ ถึงจะปกป้องตัวเองและคนที่อยากปกป้องได้
เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่กลัวการต่อสู้ ถึงขั้นโหยหามันด้วยซ้ำ มีเพียงการฝึกฝนตัวเองในสนามต่อสู้อย่างต่อเนื่องเท่านั้น ถึงจะแข็งแกร่งขึ้นได้!
แต่ต่อให้คิดอยากสู้อีกแค่ไหน ก็รับมือกับการถูกซอมบี้ล้อมไม่ไหวหรอก!
ฉู่เยว่หันกลับไปมองซอมบี้ที่ไล่ตามมา พวกมันเบียดเสียดกันแน่นขนัดจนเธอแทบร้องไห้
แม่จ๋า หนูผิดไปแล้ว!
หนูจะไม่ห้าวอีกแล้ว!
ตอนนี้ความสามารถของเธอยังห่วยแตก ต้องหลบซ่อนแล้วค่อย ๆ พัฒนาตัวเองไปก่อน
ปีนออกจากประตูมหาวิทยาลัยมา ฉู่เยว่ก็เห็นรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนนไม่ไกล