【1. เดิมทีเลือกแนวจินตนาการ แต่กลับถูกจัดมาอยู่ในแนวข้ามโลก ความคืบหน้าค่อนข้างช้า น่าจะนับเป็นสายช้า โลกหนึ่งยาวประมาณหนึ่งแสนถึงสองแสนตัวอักษร ^^.
2. อาจมีโลกที่เล่าเรื่องแบบหมู่คณะ โดยมีมาตุภูมิกับนางเอกเป็นตัวละครประจำเพียงสองคน เติบโตไปด้วยกันทั้งสองทาง ^^.
3. ความสัมพันธ์ระหว่างนางเอกกับเป้าหมายที่ต้องเข้าหาอาจเป็นสหายรู้ใจ เพื่อน หรือคนในครอบครัว โดยอีกฝ่ายเป็นฝ่ายรักข้างเดียว แต่จะไม่มีเรื่องรักน้ำเน่ามาทำให้งานเสียหาย ^^.
แจ้งเตือนเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ความเห็นแย่ ๆ ในแนวนี้ ฉันไม่อ่าน ^^】
สูอวี้ถูกลักพาตัว เธอถูกคนร้ายที่เรียกตัวเองว่า “ระบบ” ลักพาตัวมา
นี่ควรจะเป็นวันหยุดฤดูร้อนธรรมดาที่สุดของเธอ อย่างมากก็แค่กังวลเรื่องฝึกงาน นั่งกินแตงโมในห้องแอร์อย่างสบายใจ แล้วก็ดูอนิเมะไปด้วย
จู่ ๆ สมองก็ว่างเปล่า พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็รู้สึกได้ว่ามีใครกำลังพูดกับเธอ ไม่สิ ไม่ใช่พูด เสียงนั้นดังขึ้นในสมองของเธอ ชวนให้รู้สึกประหลาดอย่างยิ่ง
ปฏิกิริยาแรกของสูอวี้คือเธอคงเสียสติไปแล้ว ก่อนหน้านี้เธอมีสัญญาณของบุคลิกแตกแยกหรือเปล่า อาการแบบนี้เป็นอาการของโรคทางจิตชนิดไหนกันนะ?
กระทั่งมีก้อนขนนุ่ม ๆ ลอยวนไปมาตรงหน้าเธอ และสูอวี้ก็แตะต้องมันได้จริง ๆ สัมผัสนั้นสมจริง แม้แต่ความฟูนุ่มของขนก็ไม่เหมือนของปลอม
“ติ๊ง——
ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่ได้รับเลือก——
เริ่มเชื่อมต่อ——
เชื่อมต่อเสร็จสิ้น——
เริ่มผูกมัดระบบ——
ผูกมัดสำเร็จ! กรุณายืนยันข้อมูล”
“โฮสต์สูอวี้ ระบบเข้าหาเป้าหมายหมายเลข 012 ยินดีให้บริการ”
“คุณต้องการความมั่งคั่ง สุขภาพ อายุยืนยาว และความงามหรือไม่?”
สูอวี้คิดว่าตัวเองคงเสียสติจริง ๆ ใช่แล้ว สมองเธอต้องมีปัญหาแน่ ๆ แย่แล้ว เธอยังอายุน้อยขนาดนี้ก็กลายเป็นผู้ป่วยจิตเวชเสียแล้ว ต่อไปจะทำอย่างไรดี?
แล้วพ่อแม่ของเธอจะทำอย่างไร? ควรโทรเรียกโรงพยาบาลก่อนดีไหม เดี๋ยวเธอจะเผลอทำร้ายคนอื่นหรือเปล่า?
หมายเลข 012 ไม่เข้าใจว่าทำไมโฮสต์ของมันถึงไม่มีปฏิกิริยาเลยหลังจากได้ยินคำพูดของมัน ในคู่มือระบบไม่ได้เขียนไว้หรือว่าเวลานี้โฮสต์ที่ถูกผูกมัดจะต้องตกใจ ตื่นเต้น และยินดี? น่าจะหยิ่งผยองคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษไม่ใช่หรือ?
แต่โฮสต์ของมันกลับไม่มีปฏิกิริยาเลย อารมณ์แทบไม่แกว่ง
“โฮสต์” หมายเลข 012 หมุนวนหนึ่งรอบ ก่อนปล่อยพลังงานออกมาเล็กน้อย ทำให้สมองอันมึนงงของสูอวี้ปลอดโปร่งขึ้นในพริบตา
ดี อย่างน้อยเธอก็ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นผู้ป่วยจิตเวช แต่ตอนนี้คงเจอเรื่องยุ่งยากยิ่งกว่าแล้ว
“แกเป็นตัวอะไร?”
“ระบบเข้าหาเป้าหมายหมายเลข 012”
“แกผูกมัดฉันแล้ว?”
“ใช่แล้ว โฮสต์ คุณคือผู้โชคดีเพียงหนึ่งเดียวในหมู่คนนับร้อยล้านเลยนะ” หมายเลข 012 ลอยสูงขึ้นเล็กน้อย มองโฮสต์คนนี้จากที่สูง แต่ปฏิกิริยาของโฮสต์ดูจะไม่เหมือนอย่างที่มันจินตนาการไว้เท่าไร
“แกคิดจะทำอะไร?”
ระบบสินะ อืม เธอเคยเห็นในนิยาย มันคือของวิเศษที่ตัวเอกมีติดตัว แต่พอมาโผล่ตรงหน้าเธอจริง ๆ นี่มันบังคับซื้อบังคับขายชัด ๆ
“ฉันคือระบบเข้าหาบุตรแห่งโชคชะตา เราจะเดินทางไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อตามหาและเข้าหาบุตรแห่งโชคชะตา”
“เป้าหมายภารกิจแรกของคุณคือจอมกษัตริย์ผู้สถาปนาราชวงศ์ ซึ่งผงาดขึ้นท่ามกลางยุคแห่งความโกลาหล”
“เอาละ ตอนนี้เราออกเดินทางกันเลย”
ระหว่างพูด ประตูบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าสูอวี้ ลอยขึ้นกลางอากาศ เต็มไปด้วยกลิ่นอายวิทยาศาสตร์ล้ำยุค ทว่าภายในประตูกลับเป็นภาพทิวทัศน์รกร้างแห้งแล้ง
หมายเลข 012 แทบรอไม่ไหวที่จะพาโฮสต์ไปกวาดล้างทุกทิศทุกทางแล้ว
สูอวี้มองระบบอย่างเงียบงัน ในที่สุดก็ขยับตัว เธอลุกขึ้นยืน แล้วหันไปกอดประตูบ้านของตัวเองไว้แน่น
“ถ้าแกกล้าลากฉันเข้าไป ฉันจะตายให้ดูเดี๋ยวนี้เลย”
จะให้เธอไปสถานที่แบบนั้นเนี่ยนะ?
หึ ตอนนี้สูอวี้มั่นใจแล้วว่าตัวเองเจอมิจฉาชีพพ่วงตำแหน่งคนลักพาตัวเข้าให้แล้ว
หมายเลข 012 งุนงง นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ในคู่มือระบบไม่ได้เขียนไว้นี่นาว่ามันจะเจอโฮสต์ที่ไม่ให้ความร่วมมือแบบนี้
“ฉันไม่ไหวหรอก ฉันเป็นคนขี้เกียจ แกไปผูกมัดคนอื่นเถอะ”
“แต่พอผูกมัดสำเร็จแล้ว จะยกเลิกไม่ได้”
คนหนึ่งกับระบบหนึ่งตกอยู่ในภาวะชะงักงัน
สูอวี้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะดวงซวยขนาดนี้
“ฉันต้องโทรศัพท์ก่อน จู่ ๆ ฉันหายตัวไป ครอบครัวต้องเป็นห่วงแล้วก็แจ้งตำรวจ แถวนี้มีกล้องวงจรปิดเต็มไปหมด ถ้าฉันหายไปเฉย ๆ คงทำให้ผู้คนแตกตื่นแน่”
สูอวี้คลำเจอโทรศัพท์ของตัวเอง หมายเลข 012 ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้” ระบบมีกฎห้ามทำให้โลกใด ๆ หันมาสนใจ และห้ามทิ้งหลักฐานการมีอยู่ของระบบไว้
สูอวี้กดปุ่มโทรฉุกเฉิน กอดประตูไว้แล้วตะโกนใส่โทรศัพท์
“งาดำ”
พูดจบก็วางสายทันที แล้วกอดประตูต่อ ระบบบินเข้ามาอย่างสงสัย วนรอบสูอวี้หนึ่งรอบ
“โฮสต์ คุณไม่อยากผูกมัดกับฉันหรือ?”
“ไม่อยาก”
“แต่ในโลกนี้คุณเป็นแค่นักเรียนธรรมดา ส่วนอีกโลกหนึ่ง คุณสามารถเป็นคนรักของบุตรแห่งโชคชะตา หรือแม้แต่ราชินีของแผ่นดินได้เลยนะ”
สูอวี้ไม่เชื่อถือมันอย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอมีความสามารถพอหรือเปล่า แค่สภาพแวดล้อมในยุคโบราณ เธอแค่จินตนาการว่าตัวเองได้คบกับฮ่องเต้หรือท่านอ๋องก็พอแล้ว ถ้าจะให้คนยุคปัจจุบันอย่างเธอไปใช้ชีวิตในยุคโบราณจริง ๆ เธอยอมตายเสียยังดีกว่า
“แกบอกฉันมาสิว่า ราชินีในราชวงศ์ไหนที่เปิดแอร์ กินแตงโม แล้วก็ดูอนิเมะได้?”
สูอวี้คิดว่าระบบนี้ถึงจะโผล่มาในฐานะคนลักพาตัว แต่ดูท่าทางแล้วก็หลอกง่ายอยู่เหมือนกัน
“เมื่อก่อนแกก็หลอกคนอื่นแบบนี้ด้วยหรือ?”
“อ๋อ เรื่องนี้เอง ฉันเป็นระบบที่เพิ่งเกิดใหม่ คุณคือโฮสต์คนแรกที่ฉันผูกมัดด้วย”
ไม่คิดเลยว่าโฮสต์คนแรกจะปฏิเสธมัน
หมายเลข 012 เงียบไป
สูอวี้กะพริบตา เอ่ยขอโทษอย่างไม่ค่อยจริงใจนัก “งั้นก็ขอโทษด้วยที่แกมาเจอฉัน ในเมื่อเราทั้งคู่ต่างก็ไม่ค่อยเต็มใจ งั้นรีบหาทางยกเลิกการผูกมัดกันเถอะ”
“ยกเลิกการผูกมัด? ไม่ได้”
“เดี๋ยวก่อน แล้วทำไมถึงเลือกฉันล่ะ? ทั้งหน้าตา สติปัญญา หรือฝีมือ ฉันก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลยจริง ๆ”
สูอวี้รู้จักประเมินตัวเองดีมาก
หมายเลข 012 หมุนวนหนึ่งรอบ “คนที่จะผูกมัดกับระบบถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว เปลี่ยนใจไม่ได้”
มุมปากสูอวี้กระตุก “ถ้าอย่างนั้นพวกแกก็ไม่ยุติธรรมจริง ๆ นี่มันบังคับซื้อบังคับขายชัด ๆ”
“หืม? หมายความว่าอะไร? คู่มือระบบบอกว่าไม่มีใครปฏิเสธระบบได้”
“ถ้าปฏิเสธ ฉันต้องรับผลอะไรบ้าง?”
“ภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง ประตูมิติจะปิดลง หากปฏิเสธการผูกมัดกับระบบ ช่องทางกาลอวกาศจะดูดเอาโชคชะตาของคุณไป”
“เดี๋ยวนะ นี่มันเกินไปหน่อยหรือเปล่า ฉันแจ้งเรื่องนี้ได้ไหม?”
“อืม แต่นี่เป็นการเลือกของคุณเองนะ” หมายเลข 012 ไม่เข้าใจ สิ่งที่ระบบมอบให้เป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนาแต่ไม่มีวันได้มาชัด ๆ
ขอแค่โฮสต์ยอมจ่ายราคา
สูอวี้หลับตาลง พี่ชายเอ๋ย ถ้าพี่ไม่มา น้องสาวพี่คงอายุสั้นตายเสียแล้ว
บังเอิญว่าเธอมีคนอยู่เบื้องบน พี่ชายแท้ ๆ ของเธอเป็นอัจฉริยะ ตั้งแต่เด็กก็ถูกพ่อแม่ส่งมอบให้ทางการ และมีจิตสำนึกในการปกป้องตัวเองสูงมาก เธอเติบโตมาภายใต้การฝึกฝนของพี่ชาย
พี่ชายกลัวว่างานของตัวเองจะพาเคราะห์มาถึงสูอวี้ จึงตั้งกฎไว้ไม่น้อย
หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ให้พูดว่า “งา” ส่วน “งาดำ” หมายถึงเป็นตายเท่ากัน
กระจกบ้านตระกูลสูส่งเสียงแผ่วเบา ราวกับสายลมพัดผ่าน
วินาทีถัดมา กระจกก็แตกละเอียด มีคนร่วงลงมาจากฟ้า
“หน่วยปฏิบัติการพิเศษต้าเซี่ย! ยกมือประสานไว้บนศีรษะ ย่อตัวลง ห้ามขยับ!”
“ปลอดภัย”
“ปลอดภัย”
“ปลอดภัย”
คนหลายคนในชุดยุทธวิธีครบครันยืนอยู่ในห้องรับแขกบ้านตระกูลสู ซูจิ้นถอดหน้ากากกับแว่นตา มองห้องรับแขกที่ว่างเปล่าและสูอวี้ซึ่งยกมือประสานไว้บนศีรษะแล้วนั่งย่อตัวลง ก่อนจะขมวดคิ้ว
เขาคิดว่าศัตรูคู่อาฆาตของตัวเองตามมาถึงบ้าน แต่ในบ้านกลับสงบดี เขานึกว่ามีอะไรบางอย่างบดบังภาพจากกล้องถ่ายภาพความร้อน แต่กลับยังมองเห็นน้องสาวของเขา จึงเลือกเสี่ยงบุกเข้ามา
ผลกลับไม่มีอะไรเลย อย่าบอกนะว่าน้องสาวของเขาแค่เกิดคึกขึ้นมา เลยแกล้งหยอกเขาเล่น