เสียงเรียกเข้าดังขึ้นสองครั้ง เสียงแม่ของหลินเฟิง กัวเยี่ยน ดังมาจากปลายสาย: "ลูกเอ๊ย ยังจำได้ไหมว่ามีแม่อยู่คนนึง?"
หลินเฟิงหัวเราะ: "ไม่มีทางลืมหรอกครับแม่ แล้วพ่ออยู่ไหน?"
"พ่อแกเพิ่งกลับจากไซต์งาน พอดีพวกแกปิดเทอมแล้ว แม่จะซื้อตั๋วให้ แกมานครปักกิ่งเถอะ! แม่คิดถึงแกจะแย่อยู่แล้ว"
หลินเฟิงตอบกลับ: "แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลาเลยนะครับ!"
น้ำเสียงปลายสายเปลี่ยนไปทันที: "นี่แกไม่มีเวลาว่างไปวัน ๆ เอาแต่ตีเกม? มีเวลาก่อเรื่อง? ปิดเทอมอยู่บ้านนี่ยังกับจะเหยียบฟ้าให้ทะลุเลยหรือไง? ยายแกก็แก่แล้ว ดูแลแกไม่ไหวหรอก แถมยังได้ข่าวว่าแกย้ายออกไปอยู่เองอีก หรือว่าปีกกล้าขาแข็งกันแล้ว"
เสียงดังจนหูหลินเฟิงอื้อไปหมด เขาเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู:
"แม่ฮะ แม่ฟังผมก่อนนะ แม่กับพ่อลาออกจากงานกันเถอะ อย่าทำต่อแล้ว ผมโอนเงินไปให้หนึ่งล้าน"
ปลายสายเงียบไปประมาณสามวินาที จากนั้นเสียงกัวเยี่ยนก็ปะทุขึ้นมาจากโทรศัพท์: "แกพูดว่าไงนะ?!"
"หนึ่งล้านครับ โอนเข้าบัตรแม่แล้ว เช็คดูหน่อย"
"นี่แกไปปล้นธนาคารมาเหรอ?!"
"ไม่ได้ปล้นครับ ผมทำธุรกิจแล้วได้กำไร"
"แกทำธุรกิจอะไรถึงได้ร้อยหมื่น? แกไปค้ายา? หรือค้าอาวุธสงคราม?"
หลินเฟิงเดาไว้แล้วว่าแม่คงไม่เชื่อ เขาจึงพูดอย่างจนใจ: "ผมทำธุรกิจถูกกฎหมายนะครับ"
"ธุรกิจถูกกฎหมาย? แกทำจักรยานยายแกหายนะ! ยายแกบ่นจนถึงเดี๋ยวนี้แน่ะ! ด้วยความซื่อบื้ออย่างแกน่ะเหรอ จะทำธุรกิจถูกกฎหมายอะไรได้? เอาชิ้นส่วนในตัวแกมารวมกัน ก็ไม่เห็นจะค่าร้อยหมื่นสักนิด!"
หลินเฟิงหายใจลึก: "แม่ฮะ งั้นแม่ลองดูข้อความในมือถือก่อนไหม ดูว่าเงินเข้าแล้วหรือยัง!"
สักพักต่อมา…
น้ำเสียงของกัวเยี่ยนมีแววสะอื้น: "ลูกเอ๊ย! แกไปทำอะไรมากันแน่? บ้านเราก็มีแกเป็นลูกโทนคนเดียวนะ แม่ไม่ได้ขอให้แกรวยล้นฟ้าหรอก แกอยู่เป็นสุขปลอดภัยดีก็เหนือกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว บอกความจริงกับแม่เถอะ เงินนี่มาจากไหน?"