พายุฝนฟ้าคะนองผ่านพ้นไป
หลิวเฉิงเฉิงซบหน้าลงกับหมอน ผมสยายบนแผ่นหลังขาวเนียน น้ำเสียงอู้อี้: "เหนื่อยจะตาย"
หลินเฟิงพิงหัวเตียง จุดบุหรี่:
"งั้นครั้งหน้าเอามั้ย?"
"เอา" หลิวเฉิงเฉิงเงยหน้าจากหมอน หน้าแดงแต่ตาเป็นประกาย
"ทำไมจะไม่เอา? กว่าจะทำเป็นแทบตาย รู้มั้ยเมื่อกี้ตื่นเต้นแค่ไหน? มือชุ่มเหงื่อหมด"
หลินเฟิงเอื้อมมือไปจับมือเธอ ชุ่มไปด้วยเหงื่อจริงๆ แฉะเหมือนเพิ่งล้าง
"เหงื่อออกเหมือนฝนตกเลย"
"ก็ตื่นเต้นนี่นา!" หลิวเฉิงเฉิงดึงมือกลับ เช็ดกับผ้าห่ม
"นึกว่าจะเจ็บมาก สรุปก็ไม่เท่าไหร่ แค่... ของนายนั่น..."
"อะไร?"
"ก็อันนั้นไง อืดเกิน" หลิวเฉิงเฉิงทำท่าประกอบ
หลินเฟิงหัวเราะ: "เปรียบเทียบได้เห็นภาพดี"
"ฉันพูดตามจริง" หลิวเฉิงเฉิงพลิกตัว มองเพดาน "นายห้ามรังแกฉันอีกนะ"
หลินเฟิงมองเธอ: "ได้"
หลิวเฉิงเฉิงพอใจ ตะแคงตัว กอดแขนเขา ซบหน้าลงบนไหล่
เงียบไปประมาณสิบวิ เธอก็เปิดปากอีกครั้ง
"หลินเฟิง นายว่าเราจะได้แต่งงานกันมั้ย?"
หลินเฟิงชะงัก ปกติผู้หญิงคนนี้ไม่เคยถามแบบนี้ วันนี้เป็นอะไรไป?
"ถามทำไม?"
"ก็แค่สงสัย นายยังมีซ่งเยียนกับหลิวเจียฉีอีกนี่ นายจะแต่งกับเราสามคนพร้อมกันไม่ได้ใช่ป่ะ? ความผิดซ้อนเมีย ติดคุกหลายปีเลยนะ"
หลินเฟิงยิ้ม: "เป็นห่วงซะ"