วันนี้มีเรื่องสำคัญสองเรื่อง
เรื่องชื่อโดเมนทางนั้นมีความเคลื่อนไหวแล้ว ที่ผ่านมาก็เป็นไทเกอร์ที่คอยช่วยเขาดูให้มาตลอด! เขาไม่ได้มีเวลามากมายขนาดที่จะมานั่งจ้องเว็บไซต์อยู่ทุกวัน
แต่ไทเกอร์ก็มีวิธีการของเขาเอง เขาอาจจะท่องอินเทอร์เน็ตตามร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ หรือไม่ก็ไปตามทวงหนี้จากผู้คน และบางครั้งก็ไปตามโรงเรียนต่างๆ เพื่อขโมยเงิน
บ่ายนี้ฉันต้องไปที่ศูนย์สลากกินแบ่งกีฬาเพื่อตรวจสอบใบเดิมพันของฉันอีกครั้งก่อนฟุตบอลโลกจะเริ่มขึ้น
เขาขึ้นรถและสตาร์ทเครื่องยนต์
โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นข้อความจากไทเกอร์: "พี่เฟิง มีคนเสนอราคาซื้อเว็บไซต์ (ชื่อโดเมน) ที่คุณพูดถึงหรือเปล่า?"
หลินเฟิงตอบกลับไปคำเดียวว่า “อืม”
เสือตอบกลับทันทีว่า "ราคาเท่าไหร่?"
"เรายังตกลงกันไม่ได้"
"บ้าจริง ขายราคาเท่าไหร่เนี่ย ทำไมถึงปิดบังอะไรขนาดนี้"
หลินเฟิงไม่ได้ตอบกลับ เขาโยนโทรศัพท์ลงบนคอนโซลกลาง เหยียบคันเร่งขับออกไป
ร้านเน็ตซินซื่อจี้ ช่วงเช้าคนไม่เยอะ นั่งกันอยู่บางตา
พนักงานสาวประจำเคาน์เตอร์เห็นหลินเฟิงเดินเข้ามาก็ตาเป็นประกาย เธอโผล่หน้าออกมาจากหลังเคาน์เตอร์:
“พี่เฟิงมาแล้วเหรอ? ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ!”
“ช่วงนี้ยุ่ง” หลินเฟิงพยักหน้าแล้วยื่นบัตรประชาชนให้
“ยุ่งอะไรนักหนา? ไม่เห็นแวะมาหาฉันเล่นบ้างเลย” ตอนที่พนักงานสาวรับบัตรประชาชนไป นิ้วของเธอก็ไล้ผ่านฝ่ามือเขาเบาๆ
หลินเฟิงยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ต่อบทสนทนา เขารับหมายเลขเครื่องแล้วเดินเข้าไปข้างใน
พนักงานสาวตะโกนตามมาจากข้างหลังหนึ่งประโยคว่า “ส่งข้อความ QQ ไปหา ทำไมไม่ตอบเลยล่ะ?”