หลังจากนั้น ทั้งสองคนเบียดกันบนโซฟา ฮั่วซานซานพิงอยู่ในอ้อมอกของเขา เสื้อเชิ้ตยับย่น ติดกระดุมแค่สองเม็ด ผมเผ้ายุ่งเหยิง รอยแดงบนหน้ายังไม่จางหาย
ถุงน่องขาดเป็นรูใหญ่ เธอใช้มือปิดไว้ จ้องเขม็งไปที่หลินเฟิง แต่แววตาอ่อนหวานราวกับขนมสายไหม
“บัญชีฉันดูแลให้คุณเรียบร้อยดี ไม่ต้องห่วง” เธอซุกใบหน้าลงตรงซอกคอเขา เสียงอู้อี้
“แต่คุณจะเปิดบริษัทเมื่อไหร่ ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ ฉันไม่อยากอยู่แต่ที่ฮว่าหนานทุกวัน ฉันอยากไปอยู่ข้างคุณ”
หลินเฟิงขยี้ผมเธอเบาๆ “เร็วๆ นี้แหละ ครึ่งเดือนที่ผ่านมาติดฝึกทหาร จะเอาเวลาที่ไหนไปเปิดบริษัท ตอนนี้ฝึกทหารเสร็จแล้ว เดี๋ยวก็เปิดบริษัทได้แล้ว”
“คุณช่วยฉันดูแลศูนย์เกมเน็ตบันเทิงไปก่อน พอทางปักกิ่งเริ่มลงตัวเมื่อไหร่ ฉันจะรับคุณไปเป็นคนแรก”
ฮั่วซานซานเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงเรื่อ แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ร้องไห้ ทว่าจริงจัง
“หลินเฟิง ทุกคำที่คุณพูด ฉันจำไว้หมด ถ้าคุณหลอกฉัน ฉันจะไปหาคุณที่ปักกิ่ง”
หลินเฟิงหัวเราะ จูบลงบนหน้าผากเธอเบาๆ
“สบายใจได้ ตราบใดที่คุณไม่ทิ้ง ฉันก็ไม่มีวันถอย”
บ่ายสองกว่า หลินเฟิงเดินลงมาจากชั้นสอง
จ้าวลู่ลู่เลิกกะแล้ว จะกลับมาอีกทีตอนค่ำ
ตรงเคาน์เตอร์เหลือเพียงหลี่น่ากับเสือที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่