วันที่ 22 สิงหา อำเภอฮว่า-หนานฝนตก ทำให้ไอร้อนที่สะสมมาหลายวันหายไปครึ่งหนึ่ง
หลินเฟิงนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารที่บ้าน เท้าพาดบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ มือถือแตงโมครึ่งลูก ตักกินด้วยช้อน
จางหมิ่นนั่งจัดการออเดอร์เถาเป่าอยู่ข้างคอมฯ เด็กฝ่ายบริการลูกค้าสองคนคุยกันจ้อกแจ้กในกลุ่มคิวคิว
จางหมิ่นพูดผ่านวอยซ์ว่า "บอกเขาไปว่าที่ส่งของช้าเพราะเรากำลังกินข้าวอยู่ ขอให้พี่ชายเห็นใจน้องสาวด้วยนะ"
หลินเฟิงแทบพ่นแตงโมออกมา "เธอสอนพวกเธอแบบนี้เหรอ?"
จางหมิ่นกลอกตาใส่เขา "แล้วจะให้พูดยังไง? บอกว่าแฟนฉันมัวแต่จีบสาวเลยไม่มีเวลาส่งของ?"
หลินเฟิงเงียบ ตั้งหน้าตั้งตากินแตงโมต่อ
ตอนนั้นเอง มีข้อความเข้าเมล
เขาเช็ดมือ แล้วคลิกเปิดดู
โดเมนตัวเลข 111 มีคนเสนอราคา 250,000
เขาตอบกลับด้วยมือเดียว: 300,000
อีกฝ่ายตอบกลับทันที: ตกลง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง ยืนยันว่าจำนวนเงินถูกต้อง
"ขายได้อีกแล้ว" เขาโบกมือถือให้จางหมิ่นดู
"เท่าไหร่?"
"สามแสน"
จางหมิ่นวางเมาส์ หันมามองเขา สีหน้าเหมือนเห็นมนุษย์ต่างดาว "นายลงทะเบียนอันนี้ไปเท่าไหร่?"
"ร้อยยี่สิบ"
"ร้อยยี่สิบขายสามแสน?"
"อืม"
"นี่นายเรียกว่าค้าขายเหรอ? นี่มันปล้นชัดๆ แถมมีใบกำกับภาษีให้ด้วย"
หลินเฟิงหัวเราะ "ปล้นมันเสี่ยง แต่นี่ไม่เสี่ยง"
วันที่ 24 สิงหา หน้าศูนย์เกมเน็ตบันเทิงทางช้างเผือกมีคนมุงอยู่กลุ่มใหญ่