แป๊บเดียว อีกห้าวันก็ผ่านไป
วันที่สิบสิงหาคม ลานสเก็ตน้ำแข็งใต้ดินของศูนย์เกมเน็ตบันเทิงเสร็จสมบูรณ์
หลินเฟิงกับเสือยืนอยู่ตรงทางเข้า มองเข้าไปข้างใน พื้นถูกขัดจนเงาวับ สะท้อนเงาคนได้เลย
ลำโพงติดตั้งเรียบร้อย ลำโพงใหญ่สองตัวแขวนอยู่บนผนัง เหมือนโลงศพเล็กๆ สองใบ
ไฟก็จัดการเสร็จแล้ว โต๊ะดีเจอยู่หน้าสุด ด้านหลังเป็นกระจกเงาบานใหญ่เต็มผนัง รอบๆ ติดแถบไฟหลากสี แดง เหลือง น้ำเงิน เขียว ม่วง พอเปิดขึ้นมาเหมือนเดินเข้าไปในถ้ำแมงมุมเลย
เสือถูมือไปมา “เจ๋งชะมัด เหมือนดิสโก้เธคเลย”
หลินเฟิงบอก “ลองใส่รองเท้าสเก็ตดูสิ”
เสือไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบสวมรองเท้าสเก็ต จับผนังพยุงตัวขึ้นยืน
ขาเริ่มสั่น ตั้งแต่หัวเข่าลงมา เหมือนติดมอเตอร์ไว้
เขาลองก้าวออกไปหนึ่งก้าว แต่ก้าวไม่ออก แล้วลองก้าวอีก ก้าว รองเท้าพุ่งไปข้างหน้า ตัวเขาหงายหลัง
“ตึง” ดังหนึ่งที เขาล้มลงนั่งเต็มก้น
“เชี่ย!” เสือสบถออกมา มือกุมกระดูกก้นกบ “ของแบบนี้มันยากจริงๆ ด้วย!”
หลินเฟิงสวมรองเท้าเอง จับผนังค่อยๆ ยืนขึ้น
เจ้าไอ้นี่ก็เหมือนขี่จักรยานนั่นแหละ พอหัดเป็นแล้ว ต่อให้แปดชาติก็ลืมไม่ลง
ชาติก่อนเขาก็เล่นเป็นแล้ว แฟนคนแรกที่ปักกิ่งเป็นคนสอน
แฟนคนนั้นแก่กว่าเขาสี่ปี สอนอะไรให้เขาตั้งเยอะ ท่าไม้ตายต่างๆ นานา เทคนิคสารพัด ล้วนมาจากเธอทั้งนั้น
นับว่าเป็นอาจารย์กึ่งหนึ่งในชีวิตของหลินเฟิงเลย
เขาหาจุดสมดุล ไถเท้าหนึ่งที แล้วพุ่งตัวออกไป
หมุนอยู่สองรอบในลาน สุดท้ายเบรกกะทันหัน พื้นรองเท้าถูกันดัง “เอี๊ยด” เหมือนเบรกรถ
เสือนั่งกับพื้นมองจนอึ้ง “นี่แกไปหัดเล่นสเก็ตตอนไหนวะ?”
“นี่เรียกว่าพรสวรรค์ ไม่ต้องหัด”
เสือไม่ยอมแพ้ทันที ลองอีกสองครั้ง