ห้องของอาจารย์กู้ไม่ใหญ่โต ขนาดห้าสิบกว่าตารางเมตร เป็นห้องนอนเดียวกับครัวแบบเปิด
บนโซฟามีผ้าห่มผืนหนึ่งวางอยู่ บนโต๊ะกระจกมีวารสารคณิตศาสตร์เล่มหนึ่งวางเปิดอยู่ ระหว่างหน้ากระดาษมีปากกาเน้นข้อความหลายสีคั่นไว้ ข้างๆ มีชาที่เย็นสนิทวางอยู่
บนตู้รองเท้าที่โถงทางเข้ามีรองเท้าส้นสูงหลายคู่ ไม่มีรองเท้าผู้ชายเลย เสื้อผ้าที่ตากบนระเบียงก็ไม่มีของผู้ชายสักชิ้น หลินเฟิงกวาดตามองรอบหนึ่ง ยืนยันว่ากู้หานเสวี่ยไม่ได้โกหก
กู้หานเสวี่ยทรุดตัวลงบนโซฟา กอดหมอนข้าง ซบหน้าลงไป ไม่มองเขา
หลินเฟิงเดินเข้าครัว หาหม้อใบเล็กๆ ออกจากตู้ เติมน้ำ ตั้งบนเตา
ล้างขิง ปอกเปลือก หั่นเป็นเส้น ใส่ลงไปในหม้อ
น้ำเดือด กลิ่นฉุนของขิงลอยมา เขาเติมน้ำตาลทรายแดงอีกสองช้อน คนให้เข้ากัน ลดไฟอ่อนเคี่ยวสองสามนาที
หยิบแก้วชามา รินน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงออกมา วางบนโต๊ะกระจก
"ดื่มตอนร้อนๆ นะ"
กู้หานเสวี่ยเงยหน้าขึ้นจากหมอนข้าง มองแก้วน้ำขิงที่ร้อนระอุอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองหลินเฟิงอีกครั้ง
ยื่นมือออกไปกุมแก้ว ความอบอุ่นแผ่จากฝ่ามือเข้ามา ใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ไม่ได้เช็ดให้แห้ง
หลินเฟิงดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม "อาจารย์ครับ ผมนวดให้ครับ ช่วงมีประจำเดือนนวดท้องแรงๆ ไม่ได้นะ เดี๋ยวเลือดจะมามากขึ้น"