เช้าวันที่ 15 ตุลาคม คาบคณิตศาสตร์ขั้นสูง
เสียงกริ่งเตือนดังขึ้น กู้หานเสวี่ยเดินเข้าห้องเรียน
เธอไม่ได้แต่งตัวเซ็กซี่ทันสมัยเหมือนเคย แต่เปลี่ยนเป็นเสื้อถักสีดำตัวหลวม กางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าแตะ ไม่แต่งหน้า ริมฝีปากซีด คิ้วขมวด
เวลาเดิน มือขวาจับเอว ก้าวช้ากว่าปกติ ตอนขึ้นแท่นต้องจับขอบโต๊ะไว้
สภาพอ่อนแอเหมือนคนป่วยแบบนี้ กลับกระตุ้นความรู้สึกปกป้องของผู้ชายได้ดี
เธอมองไปรอบๆ ห้อง สายตาหยุดที่หลินเฟิง เธอดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแฟ้มเอกสาร ยื่นให้หลินเฟิง
"วันนี้ร่างกายไม่ค่อยสบาย ทุกคนทำสองข้อนี้ตามหลินเฟิงก่อนนะ" เสียงของเธอเบากว่าปกติ ลมหายใจไม่คงที่ พูดจบก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างแท่น มือซ้ายกดท้องน้อย มือขวาประคองหน้าผาก
หลินเฟิงรับกระดาษมา เดินขึ้นแท่นอย่างสง่างาม หยิบชอล์ก เริ่มเขียนโจทย์บนกระดานดำ
ในห้องเรียนเริ่มมีเสียงพูดคุย เป็นโจทย์อนุพันธ์ประยุกต์สองข้อ ระดับความยากไม่ต่ำ ขั้นตอนเยอะ ทำทั้งคาบพอดี
หลินเฟิงเขียนโจทย์เสร็จ จ้องกู้หานเสวี่ยอยู่สองสามวินาที
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอวโค้งเล็กน้อย คิ้วไม่คลายเลย มีเหงื่อบางๆ บนหน้าผาก
เขาก้มมองโทรศัพท์ รูปโปรไฟล์คิวคิวของกู้หานเสวี่ยเป็นสีเทา แต่ในกรอบแชทยังมีคำตอบเมื่อเช้าที่เธอตอบกลับมา "กลิ้งไป!"
กู้หานเสวี่ยที่นั่งอยู่ข้างแท่น ยกตามองห้องเป็นระยะ สายตาเมื่อผ่านเขามาก็รีบเบี่ยงออกไป เหมือนถูกของร้อนแตะ