“มีอะไร?” หลินเฟิงเดินเข้าไปหาหลิวเฉิงเฉิง
เขารู้ว่าหลิวเฉิงเฉิงชอบเขา แต่เขามองเธอเป็นเพื่อนซี้มาตลอด ไม่เคยคิดจะทำอะไรเกินเลยกับเธอ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่สวย แต่เขาไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลยสักนิด เพราะหลินเฟิงไม่เคยมองเธอเป็นผู้หญิง
หลิวเฉิงเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก อกตั้งสูงขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปที่เขา เสียงดังจนได้ยินกันครึ่งสนาม
“หลินเฟิง ฉันก็ชอบนาย! ให้ฉันเป็นแฟนนายเถอะ!”
หลินเฟิงชะงักไป
เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนที่เดินผ่านมาหยุดฝีเท้า หันมามอง
หลิวเฉิงเฉิงไม่สนใจเลย พูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นใจเต็มที่ว่า
“ยังไงตอนนี้นายก็มีแฟนอยู่แล้วสองคน คงไม่รังเกียจที่จะมีฉันเพิ่มอีกคน รับฉันไว้ด้วยเลยแล้วกัน!”
บรรยากาศเงียบไปสองวิ
จากนั้น………
“พรวด……!” นักเรียนชายคนหนึ่งที่กำลังดื่มน้ำถึงกับพ่นออกมา
หลิวเฉิงเฉิงหันไปมองนักเรียนชายที่พ่นน้ำคนนั้น
นักเรียนคนนั้นทำหน้าตาเหมือนทำผิดขึ้นมาทันที แต่พยายามกลั้นจนหน้าแดง ก้อนเนื้อที่แก้มนูนขึ้นมา ฟันกรามแทบจะบดกันแตก
“ไอ้เวร ไปไกล ๆ เลย!” หลิวเฉิงเฉิงด่าเขาด้วยความโมโห
เด็กหนุ่มโค้งตัว 90 องศาทันที “ครับ ขอบคุณพี่หลิวที่ไม่ตบ”
ใช่แล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อน เด็กหนุ่มคนนี้ต้องถูกตบปากอย่างน้อยสิบที
แต่วันนี้หลิวเฉิงเฉิงสารภาพรัก ไม่อยากใช้กำลัง
หลินเฟิงยืนอยู่กับที่ มุมปากกระตุกสองครั้ง
เขามองใบหน้ามั่นอกมั่นใจของหลิวเฉิงเฉิง ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไร