กินข้าวเช้าเสร็จ ฝนยังไม่หยุด
หลินเฟิงกางร่ม เสิ่นอวี่ถงยืนข้าง ๆ ทั้งสองเบียดกันใต้ร่มเดินไปตึกสอง
เสิ่นอวี่ถงเดินขวา หลินเฟิงเดินซ้าย ร่มไม่ใหญ่ ไหล่ชนกันเป็นพัก ๆ
หลินเฟิงยิ้มมุมปาก ได้โอกาสก็ต้องลุย เอื้อมมือโอบไหล่เธอเลย เอียงร่มไปทางเธอหน่อย
เสิ่นอวี่ถงตัวแข็งทื่อ "ฉันมีร่มนะ เราแยกกันกางดีไหม"
หลินเฟิงกระชับมือ "ไม่ต้อง ฉันอยากกางด้วย เธอกลัวคนเห็นเหรอ"
เสิ่นอวี่ถงแกล้งทำเป็นปกติ "ฉัน... ฉันโสดจะกลัวอะไร"
"งั้นก็กางด้วยกันนี่แหละ"
ห้องเรียนขั้นบันได สามหมู่คณะนั่งปนกัน
หลินเฟิงกับเสิ่นอวี่ถงเข้าไป จางเว่ยจองที่แถวหลังสุดไว้แล้ว โบกมือเรียกหลินเฟิง
"เฟิงเก! ทางนี้!"
ข้างตัวเขาว่างสองที่ ถัดไปคือหลี่มั่ว
หลินเฟิงนั่งลง เสิ่นอวี่ถงนั่งข้างเขา
จางเว่ยยื่นหน้ามามอง แอบชูนิ้วโป้ง หลินเฟิงส่งสายตาให้
เสิ่นอวี่ถงนั่งลงถึงรู้ตัวว่าลืมสมุด
เธอค้นกระเป๋าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มี
หันไปถามสาวแถวหน้า "เธอมีสมุดเหลือไหม" คนนั้นส่ายหน้า
เสิ่นอวี่ถงกัดริมฝีปากล่าง คิ้วขมวดเล็กน้อย