หลังเลิกเรียน ฝนยังไม่หยุดตก
หน้าประตูตึกเรียนแน่นไปด้วยคน พวกที่ไม่มีร่มก็ยืนรออยู่หน้าประตู ส่วนคนที่มีร่มก็พากันวิ่งฝ่าฝนออกไปทีละคน
เสิ่นอวี่ถงยืนอยู่หน้าประตู ในมือไม่มีร่ม
หลินเฟิงเดินออกมาจากด้านหลัง กางร่มคันหนึ่ง แล้วมายืนข้างเธอ "ร่มเธอล่ะ?"
"ไม่ได้เอามา"
หลินเฟิงยื่นร่มส่งให้ถึงมือเสิ่นอวี่ถงตรง ๆ
เสิ่นอวี่ถงตะลึงไป
"นี่! ถือไว้" หลินเฟิงพูด
"แล้วนาย...?" เธอพูดไม่ทันจบ หลินเฟิงก็จับมือนุ่มเล็กขาวเนียนของเสิ่นอวี่ถง แล้วยัดร่มใส่มือเธอ
"เธอกลับหอทางตะวันตก ส่วนฉันไปทางตะวันออก ไม่ได้ทางเดียวกัน"
พูดจบหลินเฟิงก็วิ่งเข้าไปในสายฝน วิ่งไปได้สองก้าวก็หยุด หันกลับมาพูดว่า "พรุ่งนี้อย่าลืมเอามาคืนฉันนะ"
แล้วก็วิ่งต่อ เสิ่นอวี่ถงกางร่มยืนอยู่หน้าประตู มองแผ่นหลังของเขาหายไปในม่านฝน
ด้ามร่มยังคงมีไออุ่นจากฝ่ามือของเขาติดอยู่
กลับมาถึงหอ จางเว่ยถอดเสื้อผ้าเปียกโยนลงกะละมัง เปลือยท่อนบน "เฮีย นายแน่มาก! พวกเราสามคนมีแต่หลี่มั่วที่เอาร่มมา นายดันเอาร่มคันเดียวไปให้เสิ่นอวี่ถง พวกเราสามคนก็ต้องตากฝนกลับมา อย่างนี้มันเห็นผู้หญิงสำคัญกว่าเพื่อนหรือเปล่า?"
หลี่มั่วเปลี่ยนใส่เสื้อผ้าแห้งแล้ว นั่งอ่านหนังสือต่อบนเตียง ไม่ได้ถือสาเรื่องร่ม
หลินเฟิงเอาผ้าขนหนูเช็ดผม "ไม่ใช่เรื่องนั้น ผู้หญิงก็คือผู้หญิง เพื่อนก็คือเพื่อน มันเอามาปนกันไม่ได้ แล้วผู้ชายสามคนจะไปคิดเล็กคิดน้อยเรื่องร่มกับผู้หญิงคนเดียวได้ไง?"
จางเว่ยพยักหน้า ยกนิ้วโป้งให้ "เออ แกมันแสนดี ฉันใจแคบไปเอง"
หลินเฟิงไม่สนใจเขา เพราะมือถือสั่น
เป็นข้อความคิวคิวที่เสิ่นอวี่ถงส่งมา "ถึงหอหรือยัง? ตัวเปียกหมดเลยใช่ไหม? ไอ้บื้อ เป็นหวัดไปแล้วจะทำยังไง?"
หลินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไปว่า
"ได้ตากฝนเพื่อเธอ ต่อให้เป็นหวัดก็ไม่เป็นไร การที่ได้ทำอะไรเพื่อเธอ คือโชคดีที่สุดของฉันแล้ว"