วันที่สิบแปดกันยายน วันที่สามของการฝึกทหาร
หลินเฟิงถูกนาฬิกาปลุกของจางเว่ยปลุกให้ตื่น
เสียงนาฬิกาปลุกเหมือนหมูถูกเชือด ดังอยู่พักใหญ่กว่าจางเว่ยจะยื่นมือออกมาจากผ้าห่มกดปิด
หลินเฟิงหยิบโทรศัพท์ข้างหมอนดูเวลา ตีห้าสิบห้าสิบ
ในคิวคิวมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านหนึ่งข้อความ เป็นของเสิ่นอวี่ถง ส่งตอนตีหนึ่งกว่า มีแค่สองคำ: "หลับยัง?"
หลินเฟิงตอบกลับ: "เพิ่งตื่น" แล้วลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา
ด้านนอกฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ตามทางเดินมีคนถืออ่างล้างหน้าไปที่ห้องน้ำอยู่หลายคน
หลินเฟิงแปรงฟันเสร็จกลับมา จางเว่ยยังนอนอยู่ ห่มผ้าม้วนตัวเหมือนเปาะเปี๊ยะทอด
หลี่มั่วเก็บของเสร็จแล้ว นั่งอยู่ขอบเตียงผูกเชือกรองเท้า
หลินเฟิงเตะโครงเตียงของจางเว่ยทีหนึ่ง: "ตื่นได้แล้ว"
"ขออีกห้านาที..."
"วันนี้ตรวจความเรียบร้อยของที่พัก"
จางเว่ยเด้งตัวขึ้นนั่งทันที เสียงเจือแววร้องไห้: "เด็กปีหนึ่งนี่มันลำบากจริงๆ"
ตอนเสียงนกหวีดรวมพลดังขึ้น ซุนเจี้ยนกั๋วถือสมุดเล่มหนึ่งอยู่ เริ่มเดินตรวจทีละคน
เดินมาถึงตรงหน้าจางเว่ย มองผ้าห่มของเขา แล้วมองหน้าเขา ไม่พูดอะไร ขีดอะไรบางอย่างลงในสมุด
จางเว่ยยืดคอมองว่าขีดอะไร ซุนเจี้ยนกั๋วปิดสมุด: "ไม่ต้องดู ไม่ผ่าน"
การฝึกทหารดำเนินไปตามปกติ ฝึกยืนตรง ฝึกเดินพร้อมกัน ฝึกเดินสวนสนาม พระอาทิตย์ยังคงร้อนแรงเช่นเคย
ตอนพัก หลินเฟิงพิงต้นสนขาวดื่มน้ำ ควักโทรศัพท์ออกมา เสิ่นอวี่ถงตอบกลับมาแล้ว