“อึก… เบาหน่อย…”
ฉินเจียวเจียวครางเสียงหวานแผ่ว ชายที่อยู่เหนือร่างพลันหยุดขยับ เขาจ้องมองเธอด้วยสีหน้าอดกลั้น กระทั่งหญิงสาวแก้มแดงระเรื่อส่งเสียงครางออกมา เขาจึงเริ่มขยับอีกครั้ง
เมื่อทุกอย่างจบลง เธอก็หมดเรี่ยวแรง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย
แต่ชายหนุ่มกลับจ้องหญิงสาวแสนงดงามตรงหน้าด้วยแววตาร้อนแรง เขาห้ามใจไม่ไหว จึงโน้มตัวลงไปหาเธออีกครั้ง
“อืม… พอแล้ว”
แต่ไม่นาน เธอก็พูดไม่ออกอีก กระทั่งพายุอารมณ์สงบลง ฉินเจียวเจียวรู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกบดขยี้จนแทบยกมือไม่ขึ้น ทว่าไม่นานเธอก็กัดฟันลุกขึ้นนั่ง เริ่มสวมเสื้อผ้าไปพลางหันไปบอกชายหนุ่มว่า “คุณรีบไปจากที่นี่เถอะ”
เหลียงเยี่ยนซิวชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เห็นชายหนุ่มยังไม่ขยับ ฉินเจียวเจียวจึงเร่งอีกครั้ง “รีบไปสิ ไม่อย่างนั้นเราสองคนจะถูกจับได้คาหนังคาเขา”
เมื่อครู่ตอนมีอะไรกับเขา เธอยังสะลึมสะลืออยู่ แต่ตอนนี้เธอได้สติแล้ว และรู้ด้วยว่าตัวเองทะลุเข้ามาอยู่ในนิยายรักยุคสมัยที่เพิ่งอ่านเมื่อคืนจริง ๆ หากเธอทะลุมาเป็นนางเอกก็คงไม่เป็นไร ทว่าเธอกลับกลายเป็นตัวประกอบที่ถูกกล่าวถึงผ่าน ๆ ในบทแรก ผู้ถูกจับได้ว่ามีชู้ ถูกถอนหมั้น แล้วฆ่าตัวตาย
พอนึกถึงเหตุผลที่ถูกถอนหมั้น ฉินเจียวเจียวก็โกรธจนแทบระเบิด
หนิงชวน คู่หมั้นของเธอ กับฉินเป่าจู น้องสาวต่างแม่ของเจ้าของร่างเดิม เป็นพระเอกนางเอกในนิยายรักที่ทุกคนเอ็นดู ทั้งคู่ลอบคบกันมานานแล้ว เพื่อถอนหมั้นกับเจ้าของร่างเดิม หนิงชวนถึงกับวางยาเธอ แล้วส่งตัวเธอไปให้หลินต้าหย่ง พ่อม่ายประจำหมู่บ้าน ผลลัพธ์ย่อมไม่ต้องพูดถึง เจ้าของร่างเดิมถูกย่ำยีพรหมจรรย์ หนิงชวนจึงฉวยโอกาสถอนหมั้น ส่วนเจ้าของร่างเดิมสิ้นหวังจนกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
โชคดีที่ตอนเธอทะลุเข้ามา ยาเพิ่งออกฤทธิ์และเธอยังมีสติอยู่ พอเห็นหนิงชวนคิดจะหลอกพาเธอไปหลังเขา เธอก็ปฏิเสธทันที แล้ววิ่งหนีไปก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว แต่ฤทธิ์ยากำลังเล่นงาน เธอกลัวว่าจะหมดสติไปเสียก่อน จึงคว้าตัวชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ขายาว หน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติที่เห็นเข้าในตอนที่ยังมีสติ แล้วลากเขาเข้าไปในกระท่อมร้าง
แต่ผู้ชายรูปร่างดี หน้าตาหล่อเหลาจนสะดุดตาตรงหน้าคนนี้เป็นใครกัน ทำไมเธอไม่เคยเห็นในหนังสือเลยนะ
แต่พอคิดว่าเธออ่านไปแค่สิบตอนแรก ผู้ชายคนนี้อาจยังไม่ออกมาก็ได้ เธอจึงไม่ได้คิดต่อ ตอนนี้หนิงชวนคงกำลังตามหาเธอไปทั่ว เธอต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว
ฉินเจียวเจียวแต่งตัวเสร็จแล้ว แต่เห็นชายหนุ่มยังไม่ไป เธอจึงขมวดคิ้วทันที “คุณ…”
ก่อนฉินเจียวเจียวจะพูดจบ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้นว่า “ผมชื่อเหลียงเยี่ยนซิว ผมจะรับผิดชอบคุณเอง”
ฉินเจียวเจียวรีบโบกมือ “ไม่ต้องหรอก เรื่องวันนี้เกิดจากฉันเอง ฉันไม่ต้องการให้คุณรับผิดชอบ” เธอกำลังจะพูดต่อ แต่กลับได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนดังมาจากไม่ไกล สีหน้าของเธอพลันตื่นตระหนก รีบหันไปบอกเหลียงเยี่ยนซิวว่า “มีคนมาแล้ว คุณรีบไปเถอะ”
เหลียงเยี่ยนซิวได้ยินเช่นกัน “ไปด้วยกัน” ปล่อยฉินเจียวเจียวไว้ที่นี่คนเดียวคงไม่เหมาะ เขาจึงพาเธอปีนออกทางหน้าต่างด้านหลังทันที
อีกด้านหนึ่ง หนิงชวนกับฉินเป่าจูพาชาวบ้านคนอื่น ๆ มาด้วย แม้ฉินเจียวเจียวจะหนีไปได้เมื่อครู่ แต่พวกเขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นถูกวางยา คงไปได้ไม่ไกล หลังค้นหาอยู่รอบหนึ่งจึงล็อกเป้าหมายได้ แล้วรีบไปตามคนมา
“ที่นี่แหละ รีบเข้าไปดูกันเถอะ”
หนิงชวนผลักประตูไม้เก่าคร่ำเปิดเป็นคนแรก ทว่าภายในกระท่อมกลับว่างเปล่า บนพื้นมีเพียงฟางแห้งกองกระจัดกระจาย ไม่เห็นแม้แต่เงาคน
ฉินเป่าจูเห็นเช่นกัน สีหน้าพลันเคร่งเครียด เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อครู่พวกเขาได้ยินเสียงคนกำลังทำเรื่องอย่างว่าจากข้างใน แล้วถ้าไม่ใช่ฉินเจียวเจียวจะเป็นใครไปได้ หรือว่าเธอหนีไปอีกแล้ว?
ชาวบ้านสิบกว่าคนที่ตามมาด้วยตั้งใจมาดูเรื่องสนุกและจับเรื่องฉาวโฉ่ พอเห็นว่าต้องมาเสียเที่ยว ต่างก็รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง “พวกคุณดูผิดหรือเปล่า ที่นี่ไม่มีใครสักคนเลยนะ”
“นั่นสิ แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ยังเรียกให้พวกเราวิ่งกันมาเกือบครึ่งหมู่บ้าน นี่ตั้งใจแกล้งให้คนเหนื่อยเล่นหรือไง!”
ป้าจางก้าวออกมาจากฝูงชน สายตาจับจ้องหนิงชวนกับฉินเป่าจูอย่างไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความกังขา “หนิงชวน ฉินเจียวเจียวเป็นคู่หมั้นของเธอ อยู่ดี ๆ ทำไมถึงสงสัยว่าเธอไปพัวพันกับคนอื่น แถมยังเรียกคนทั้งหมู่บ้านมาจับชู้ด้วย?”
คนอื่น ๆ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ต่างมองหนิงชวนอย่างคลางแคลงใจ
“ใช่แล้ว พวกเธอสองคนหมั้นกันมาตั้งแต่เด็ก อีกไม่นานก็จะแต่งงานจัดงานเลี้ยงกันอยู่แล้ว ฉินเจียวเจียวจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง”
“นั่นสิ ลูกสาวคนโตบ้านฉินเป็นคนขี้กลัวและเชื่อฟังมาตลอด เธอต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ”
หน้าหนิงชวนซีดสลับเขียว “ผมเห็นฉินเจียวเจียววิ่งมาทางนี้กับใครคนหนึ่งจริง ๆ”
ฉินเป่าจูรีบช่วยอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ทุกคนอย่าเข้าใจพี่ชวนผิดเลยค่ะ พวกเราก็แค่เป็นห่วงว่าพี่เจียวเจียวจะถูกใครรังแก ถึงได้รีบร้อนเรียกทุกคนมาช่วย”
“ถุย… ถ้าพวกเธอตั้งใจจะช่วยจริง ๆ จะเสียเวลาเรียกพวกเรามาทำไม? ก็ควรเข้าไปช่วยตั้งแต่แรกแล้วสิ อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าพวกเธอคิดอะไรอยู่ หนิงชวนไม่ชอบฉินเจียวเจียว ก็เลยอยากจับผิดเธอเพื่อจะได้ถอนหมั้นใช่ไหมล่ะ พวกใจดำอำมหิต!” ป้าจางด่าจบก็เรียกชาวบ้านกลับ “กลับกันเถอะ อย่าให้ใครใช้เราเป็นเครื่องมือ”
ป้าจางอาศัยอยู่บ้านข้าง ๆ บ้านฉิน จึงรู้เรื่องของบ้านนี้มากกว่าคนอื่น เธอสงสารฉินเจียวเจียวมานานแล้ว รู้ว่าหญิงสาวอยากแต่งงานเพื่อจะได้หลุดพ้นจากบ้านเดิม น่าเสียดายที่หนิงชวนก็ไม่ใช่คนดีอะไร
อีกด้านหนึ่ง เหลียงเยี่ยนซิวพาฉินเจียวเจียวไปหยุดใต้ร่มไม้ในที่เปลี่ยว
“เรื่องเมื่อกี้ ขอบคุณนะคะ แต่เรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเพราะฉันเอง คุณไม่ต้องรับผิดชอบหรอก”
เหลียงเยี่ยนซิวส่ายหน้า จ้องฉินเจียวเจียวตรง ๆ แล้วพูดว่า “ผมก็มีส่วนรับผิดชอบ ผมเองที่ตัดใจผลักคุณออกไปไม่ได้ เมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว ผมก็ต้องรับผิดชอบคุณ”
เห็นว่าเกลี้ยกล่อมเขาไม่สำเร็จ ฉินเจียวเจียวจึงอธิบายอย่างใจเย็นอีกครั้ง “ตอนนี้ฉันยังหมั้นกับหนิงชวนอยู่ ถ้าตอนนี้มีข่าวว่าฉันกับคุณพัวพันกัน ชื่อเสียงของเราทั้งคู่คงไม่ดี เพราะฉะนั้น ต่อให้คุณอยากรับผิดชอบ ก็ต้องรอให้ฉันถอนหมั้นกับหนิงชวนก่อนค่อยว่ากัน”
เหลียงเยี่ยนซิวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าตอบ “ได้ งั้นผมจะรอคุณ”
เห็นเหลียงเยี่ยนซิวไม่ยืนกรานว่าจะรับผิดชอบอีกแล้ว ฉินเจียวเจียวก็โล่งอก กำลังจะเดินจากไป แต่กลับถูกเขาคว้าแขนไว้ “เรามาแลกช่องทางติดต่อกันเถอะ”
“ได้ค่ะ”
ทั้งสองแลกช่องทางติดต่อกันแล้วจึงแยกทาง
ฉินเจียวเจียวเดินกลับบ้านตามความทรงจำ เธอตรวจเสื้อผ้าบนตัวอย่างละเอียด ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ พยายามทำตัวให้เหมือนทุกวัน
แต่ทันทีที่ก้าวเข้าประตูบ้านฉิน เธอก็สังเกตได้ว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากล
ในลานบ้านมีฉินอ้ายหมินผู้เป็นพ่อ เยี่ยอวี้เฟิ่งแม่เลี้ยง หนิงชวน และฉินเป่าจูยืนอยู่ สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอ สีหน้าต่างกันไป
ฉินเจียวเจียวยังไม่ทันยืนให้มั่น เยี่ยอวี้เฟิ่งก็เปิดฉากถามขึ้นก่อน “ฉินเจียวเจียว บ่ายนี้แกหายไปไหนมาทั้งวัน?”