เส้าหลานชะงักอยากจะหันกลับไป แต่ก็สายไปเสียแล้ว
สายตาในพริบตาถูกย้อมเป็นสีแดงถนัดตา เลือดพุ่งออกจากอก กระเด็นเปื้อนผนังห้องนั่งเล่นที่เก่าคร่ำคร่าเหลืองซีด เลือดที่ไหลออกมามหาศาลทำให้เส้าหลานหมดเรี่ยวแรงในทันที
เขาส่ายหน้าลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
ภาพในตาค่อยๆ พร่ามัว เขามองไม่ชัดด้วยซ้ำว่าสิ่งที่แทงทะลุร่างตัวเองคืออะไร เห็นเพียงสีแดงสดๆ ท่อนหนึ่ง
สิ่งนั้นแทงทะลุจากด้านหลังผ่านกลางอก ทะลุร่างของเขา
ตอนที่เขากำลังคุยโทรศัพท์ ฆาตกรอ้อมไปหลังโซฟา เข้ามาเบื้องหลังเขาอย่างไร้เสียง
แต่... ทำไมล่ะ?
เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด
ต่อให้ฆาตกรจะถอดรองเท้าเหมือนพวกเขา เดินไม่มีเสียง แล้วเจียงหมิงหรานที่จ้องมองอยู่ที่ปากประตูห้องครัวล่ะ?
อย่างน้อยเจียงหมิงหรานก็น่าจะส่งสัญญาณเตือนเขาได้นี่นา!
เส้าหลานอยากจะหันหน้ากลับไป แต่มือเย็นเฉียบก็คว้าคอเขาไว้ กดหัวเขาไว้แน่น
จากนั้น สิ่งที่แทงทะลุอกเขาก็ถูกดึงออกมา เลือดยิ่งพุ่งออกมามากขึ้น
เส้าหลานไม่มีแรงจะคิดอะไรอีกแล้ว เขาล้มลงกับพื้น ความคิดและสติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกดูดออกจากร่างไปพร้อมกับเลือด
เขารู้สึกเหมือนมีคนลากตัวเองไปทางห้องครัว
ดวงตาที่ไร้ซึ่งแววของเส้าหลานมองตรงไปข้างหน้า เฟอร์นิเจอร์ในห้องนั่งเล่นเคลื่อนช้าๆ ต่อหน้าเขา จากนั้นกองข้าวของก็เข้ามาในสายตา
เส้าหลานเห็นเจียงหมิงหราน
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่าทำไมคนในครัวออกมาแล้ว เจียงหมิงหรานถึงไม่ได้ส่งสัญญาณให้เขา
เลือดที่ไหลคดเคี้ยวบนพื้น ถุงกระดาษสีเหลืองเข้มพวกนั้นถูกเลือดชุ่มไปหมด
ใบหน้าซีดเผือดของเจียงหมิงหรานซบอยู่ระหว่างซอกข้าวของ ดวงตาที่ไร้ซึ่งชีวิตเบิกกว้าง จ้องมองเส้าหลานที่ล้มลงบนพื้นเช่นเดียวกัน
เจียงหมิงหรานตายแล้ว
ตายก่อนที่จะทันส่งสัญญาณให้เส้าหลาน
ไม่มีเสียงใดๆ เลยแม้แต่น้อย แสดงว่าด้วยฝีมือและร่างกายของเจียงหมิงหราน เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะต่อต้านหรือดิ้นรนแม้แต่น้อย ถูกฆ่าตายในพริบตาเดียว
มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย
มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลยนะ...
เส้าหลานไม่สามารถคิดอะไรต่อไปได้อีกแล้ว เขาถูกลากเข้าไปในห้องครัว หลังจากเสียงฉ่าๆ ดังขึ้น เพลงฮิตยุค 80 ก็ดังขึ้นอย่างไพเราะจากวิทยุ
มีดสับกระดูกที่หนักอึ้งและเย็นเฉียบฟาดลงมาที่ต้นคอของเขา เลือดพุ่งกระเซ็นเข้าไปในหม้อดินที่กำลังเดือดปุดๆ
นี่คือความทรงจำสุดท้ายของเส้าหลาน
...
"ติ๊กตอก ติ๊กตอก"
เส้าหลานสะดุ้งตื่น
เหงื่อเย็นเฉียบชุ่มเสื้อผ้าของเขาราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาหน้าซีด อ้าปากหายใจหอบใหญ่ เหมือนปลาที่ขาดน้ำ
จากนั้นทุกอย่างก็คุ้นเคย
ห้องนั่งเล่น โซฟา ศาลาตั้งศพ
แน่นอน ในตู้ปลาเหลือปลาทองแดงตัวเล็กแค่สองตัว
สี่โมงตรง นกฮูกโผล่ออกมาอีกครั้ง ตามด้วยเสียงประตูดัง มีคนเดินเข้ามา
ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่กลายเป็นความทรงจำของกล้ามเนื้อ เส้าหลานพลิกตัว หลบเข้าไปใต้โซฟา
ตัวหนังสือที่สลักครั้งนี้ซับซ้อนกว่าครั้งก่อน เส้าหลานคลำอยู่นานกว่าจะอ่านออก:
"กติกา: นกฮูกเป็นนกที่เก่งในการพรางตัว อย่าเชื่อนกฮูก"
นกฮูก? ในบ้านนี้สิ่งที่เกี่ยวกับนกฮูก ก็มีแต่นาฬิกาตั้งโต๊ะที่มุมห้องนั่น
มันมีแค่สองหน้าที่ หนึ่งคือประกาศเริ่มเกม สองคือบอกเวลา
หรือว่าเวลาจะเป็นของปลอม?
อาการปวดหัวดูเหมือนจะหนักขึ้นอีก เส้าหลานมีเหงื่อเย็นซึมออกมาทางแผ่นหลัง เขานอนอยู่ใต้โซฟา มองรองเท้าปักดอกไม้สีแดงคู่นั้นเดินผ่านห้องนั่งเล่นอย่างช้าๆ เข้าไปในห้องครัว
หายใจเข้าลึกๆ เส้าหลานประคองตัวลุกขึ้นจากโซฟา
ประตูห้องนอนเปิดออกอีกครั้ง เงาดำพุ่งออกมาอีกครั้ง
ภายใต้แสงสลัว สีหน้าของเจียงหมิงหรานแย่มากจนน่ากลัว เหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุด
เขามองเส้าหลาน ตัวสั่นเทา
เส้าหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพุ่งไปที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่ง
ผลักประตูห้องนอนออก คว้าห่มผืนนั้นขึ้นมา เผยให้เห็นชายชราที่ขดตัวเป็นก้อนอยู่ข้างใน
ก่อนที่ชายชราจะทันได้ส่งเสียงกรีดร้อง เส้าหลานก็เอามือปิดปากเขาไว้
"พี่..." เจียงหมิงหรานเดินตามเข้ามา ตกใจแทบตาย แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงรีบปิดประตูห้องนอน แล้วยืนข้างเส้าหลานทำท่าทางโบกไม้โบกมืออย่างบ้าคลั่ง "นี่จะทำอะไร?"
เส้าหลานถามชายชราด้วยปาก: "นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่?"
ชายชรามองไม่ชัด ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่งและดิ้นรน
เจียงหมิงหรานที่ตามเข้ามาเห็นดังนั้นก็รีบหากระดาษปากกา เขียนคำพูดของเส้าหลานลงไป
เขาเขียนตัวหนังสือให้ใหญ่ แล้วยื่นไปตรงหน้าชายชรา
"นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่?"
ครั้งนี้ ชายชรามองเห็นแล้ว
เขาตัวสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้า ยื่นมือออกมาสั่นเทาๆ ชี้เป็นเลขสาม
เส้าหลานรีบกวาดสายตามองรอบๆ ห้องนอนอย่างรวดเร็ว
ห้องนอนนี้ใหญ่กว่าห้องของเจียงหมิงหรานอยู่บ้าง น่าจะเป็นห้องนอนใหญ่
เหมือนกับเส้าหลานและเจียงหมิงหราน ในห้องนอนนี้ก็มีศาลาตั้งศพ ตู้ปลา และนาฬิกานกฮูกตั้งไว้
เส้าหลานส่งสัญญาณให้เจียงหมิงหราน: "บอกให้เขาเงียบๆ"
ผ่านไปสองรอบ เจียงหมิงหรานก็เข้าใจเส้าหลานเป็นอย่างดีแล้ว
เขารีบเขียนบนกระดาษ: "ลุงปิง ผมชื่อเสี่ยวเจียง เคยซื้อเปาเปาใส่ไข่ที่ร้านลุงไงครับ ผมกับพวกพ้องถูกลากเข้ามาด้วยกัน ถ้าส่งเสียงดัง ฆาตกรจะเจอเรา ตอนนี้ผมจะปล่อยลุง แต่ลุงต้องไม่ส่งเสียงอะไรออกมานะ เข้าใจไหม?"
ลุงปิงพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว
เส้าหลานลองปล่อยลุงปิงดู ลุงปิงก็ไม่ส่งเสียงอะไรออกมาจริงๆ
เขาได้แต่สั่นเทาไปทั้งตัว เห็นได้ชัดว่าตกใจกลัวมาก
เส้าหลานขยี้ขมับ
แม้ตอนนี้ร่างกายของเขาจะสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ แต่ความรู้สึกถูกฆ่าตายเมื่อครู่นี้ เหมือนฝันร้ายที่สะกดรอยตาม ไม่หายไปจากความทรงจำของเขา
"เขียน ประสบการณ์รอบก่อนและรอบก่อนหน้านั้นของลุง" เส้าหลานยื่นปากกาให้ลุงปิง "เห็นอะไร ได้ยินอะไร ทำอะไร เขียนมาทั้งหมด"
"พี่ คุณ..." เจียงหมิงหรานอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเส้าหลานห้ามด้วยสายตา
ลุงปิงตัวสั่นรับปากกา
"ถูกฆ่า" เขาเขียนตัวเอียงๆ
"รอบไหน?" เส้าหลานสีหน้าเย็นชา
ลุงปิงมองเส้าหลานอย่างงงงวย
"ถูกฆ่ากี่ครั้ง?" เส้าหลานเปลี่ยนวิธีถาม
ลุงปิงเขียนเลข "2"
"งั้นก็เล่าทีละรอบ" เส้าหลานพูด "รอบแรกถูกฆ่ายังไง เขียนละเอียดๆ"
น้ำตาลุงปิงแทบจะไหลออกมา การนึกถึงตอนถูกฆ่าทำให้เขากลัวจนแทบคลั่งอีกครั้ง
"ฉันกำลังดูร้าน เผลอหลับไป ตื่นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว"
คำที่ลุงปิงเขียนมาระโยคๆ และตัวหนังสือก็หวัดมาก ต้องอ่านอย่างตั้งใจถึงจะเข้าใจ
เขามีร้านขายเปาเปาใส่ไข่เล็กๆ ตอนเย็นๆ นั่งง่วงอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก็ถูกย้ายเข้ามาในห้องนี้โดยไม่รู้ตัวเหมือนกัน
"ข้างนอกมีคนพูดคุย ผู้ชาย พอออกไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันอยากจะถามเธอ เธอก็จู่ๆ ฆ่าฉัน"
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในรอบแรก ชายชราตายเป็นคนแรก เส้าหลานกับเจียงหมิงหรานหลบอยู่ในห้องนอนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
สิ่งที่ชายชราเขียนกับสิ่งที่พวกเขาเห็นเหมือนกันโดยพื้นฐาน ไม่ได้โกหก
"ผู้ชายที่พูดคุย" หมายถึงเจียงหมิงหรานที่ถือบัตรนักเรียนมาโทษเส้าหลาน ชายชราได้ยินเสียงเจียงหมิงหรานพูดถึงได้ออกไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วก็เจอผู้หญิงที่ได้ยินเสียงแล้ววิ่งออกมาจากห้องครัวพอดี ถูกฆ่าตายต่อหน้า
นิ้วของเส้าหลานเคาะบนคำว่า "ผู้หญิง" ถามว่า "หน้าตาเป็นยังไง?"
มือของชายชราสั่นเล็กน้อย:
"สวมเสื้อคลุมสีดำ รองเท้าสีแดง ผมบังหน้า ตัวสูง"
ชายชราวางปากกาลงแล้วเปรียบเทียบ เขายกมือขึ้นข้างๆ เจียงหมิงหราน แล้วยกสูงขึ้นอีกหน่อย
เส้าหลานเข้าใจท่าทางของเขา รูม่านตาหดวูบ: "สูงกว่าเขาอีก?"
เจียงหมิงหรานอย่างน้อยก็สูง 185 เซนติเมตร แล้วผู้หญิงในครัวคนนั้นจะสูง 190 ขึ้นไปงั้นหรือ?
ชายชราเห็นเส้าหลานเข้าใจความหมายของตน ก็รีบพยักหน้า แล้วนึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง เขียนลงบนกระดาษสามตัวอักษร
"ท้องใหญ่"
เส้าหลานและเจียงหมิงหรานเบิกตากว้างอีกครั้ง
คนท้อง?