หยางหยางลืมตาขึ้น ก็พบว่าร่างทั้งร่างถูกซ่อนอยู่ใต้หมวกคลุมหน้าผ้าไหมสีแดง มองเห็นเลือนรางว่าตนกำลังเอนกายนั่งอยู่ในรถม้าสีแดงเข้มคันหนึ่ง
เธอค่อย ๆ เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นด้านหนึ่ง แล้วกวาดตามองรอบตัว
ลวดลายแกะสลักบนเนื้อไม้ของรถม้างดงามประณีต พู่ห้อยสีทองเหลืองทิ้งตัวลงมาจากเพดานรถ ส่วนข้าวของเครื่องใช้ภายในล้วนหรูหราอย่างที่สุด
เมื่อมองสำรวจตัวเองอีกครั้ง เสื้อผ้าที่สวมอยู่เห็นชัดว่าเป็นชุดเจ้าสาว ใบหน้าถูกคลุมด้วยผ้าบางประดับเครื่องประดับอย่างพิถีพิถัน
หยางหยางรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงหันไปมองเจ้าแมวอ้วนจ้ำม่ำข้างกายที่กำลังตะปบพู่ห้อยอย่างกระตือรือร้น
“โม่โม่ โลกย่อยที่เธอพูดถึง รวมถึงยุคโบราณด้วยเหรอ?”
เจ้าแมวอ้วนจ้ำม่ำหันกลับมา พอเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของหยางหยางที่เผยออกมาครึ่งหนึ่งก็ตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตอบได้
“ใช่สิ หยางหยาง โลกย่อยมีได้ทุกรูปแบบเลย เดี๋ยวฉันจะถ่ายทอดเนื้อเรื่องของโลกย่อยนี้ให้เธอ”
นี่คือโลกยุคโบราณ นางเอกชื่อเว่ยเหรา เป็นองค์หญิงแห่งแคว้นโม่ ทว่าแคว้นโม่เป็นเพียงประเทศเล็ก ๆ ริมชายแดน
ตั้งแต่เด็กเว่ยเหราก็ใช้ชีวิตราวกับเด็กผู้ชาย ชอบปลอมตัวเป็นชายมากที่สุด ทั้งยังพอมีวิชาหมัดมวยอยู่บ้างและเทิดทูนเสรีภาพ
แต่ท้ายที่สุดนางก็เป็นถึงองค์หญิงของแคว้น ย่อมมีภารกิจที่ต้องแบกรับ
แคว้นต้าเซิ่งซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้านมีอำนาจแผ่ขยายขึ้นทุกวัน เริ่มกลืนกินแคว้นเล็ก ๆ รอบข้างทีละแห่ง
เห็นได้ชัดว่าแคว้นโม่คงหนีชะตากรรมนี้ไม่พ้น จึงทำได้เพียงเลียนแบบวิธีของแคว้นวอโกว ส่งเว่ยเหรา องค์หญิงเพียงองค์เดียว ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับแคว้นต้าเซิ่ง