เขาปล่อยมือที่จับหยางหยางไว้ แล้วค่อย ๆ เดินไปที่ประตู ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดออก พอดีกับที่สบตาชายคนหนึ่งซึ่งเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู
เฉิงอวี่ไหว? ที่แท้เงาคนที่ขึ้นรถไปกับหยางหยางครั้งก่อนก็คือเขา
ก็สมแล้ว คนที่มีบรรยากาศทั่วทั้งตัวราวกับบอกว่าไม่มีใครอยู่ในโลกเดียวกับเขา นอกจากเขาแล้วคงไม่มีใครอีก
เจียงสือจิ่งหัวเราะเย็นชา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่กลับเห็นชายคนนั้นเพียงปรายตามองเขา ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ควบคุมตัวเขาไว้ แล้วพาตัวไป”
คราวนี้เขาถึงเห็นว่าด้านหลังเฉิงอวี่ไหวมีชายชุดดำในเครื่องแบบตำรวจห้าหกคนกรูกันเข้ามา แล้วกดตัวเขาไว้พร้อมกัน
เขาไม่ได้ขัดขืน เพียงแต่ในวินาทีสุดท้ายก่อนออกจากห้อง เขาฝืนหันกลับไปมองหยางหยาง
แววตาของหญิงสาวไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อครู่ กลับหางตายกขึ้น คล้ายยั่วยวนและคล้ายเยาะเย้ย
ตลอดหลายปีหลังจากนั้นในเรือนจำ เขาแทบจะนึกถึงสีหน้าของหยางหยางในตอนนั้นทุกวัน
ทุกครั้งก็เอาแต่จมอยู่กับมันจนไม่อาจปล่อยวาง แต่ก็ไม่เคยเข้าใจความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ในนั้น