คาบเรียนสั้น ๆ สองคาบนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน
พั่งพั่งใช้เวลาทั้งสองคาบท่ามกลางสายตาที่เพื่อนร่วมชั้นแอบมองมาเป็นระยะ แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะชินกับการถูกจับจ้องมานานแล้ว
ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ทุกคนต่างก็ยังไม่ขยับไปไหน ต่างมองพั่งพั่งเก็บข้าวของเสร็จ ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางจี๋เหอหว่าน
จี๋เหอหว่านมองพั่งพั่งที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ ไม่รู้เพราะอะไร ลางสังหรณ์ไม่ดีกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เซี่ยหานกับซ่งฮวนฮวนที่อยู่ข้าง ๆ จ้องพั่งพั่งซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อมตาค้าง ก่อนหน้านี้ตอนยังอยู่ห่าง ๆ พวกเธอแค่ตะลึงในความสวย แต่พอได้มองดวงตาคู่นั้นใกล้ ๆ กลับรู้สึกราวกับหัวใจเต้นเร็วขึ้น
ก่อนหน้านี้ทำไมไม่รู้เลยนะว่าตัวเองเป็นพวกชอบคนหน้าตาดี?
พั่งพั่งหยุดยืนตรงหน้าจี๋เหอหว่าน มองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยด้วยริมฝีปากแดงระเรื่อ “เหอหว่าน ฉันเสียใจนะที่ต้องพูดแบบนี้ แต่ฉันเห็นเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดมาตลอด”
“ดูสิ รองเท้าที่เธอสวมอยู่ฉันก็เป็นคนซื้อให้ งานพิเศษที่เธอทำอยู่ตอนนี้ฉันก็ฝากเพื่อนแนะนำให้ ส่วนโทรศัพท์ที่เธอใช้อยู่ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่ยอมรับ ก็เลยจงใจอ้างว่าอยากเปลี่ยนเครื่องใหม่เพื่อหาเหตุผลมอบให้เธอ ที่จริงฉันเพิ่งซื้อมันมาได้เดือนกว่าเอง”